RSS

Monthly Archives: მაისი 2009

რატომ?:-)

დიდი ხანია არაფერი დამიბლოგავს.. არადა, ბევრი რამე მომიგროვდა, იმ ბევრ რამეს ახლა ვერ დავწერ მაგრამ გუშინდელ ჩხუბზე უნდა დავწერო, რადგან სოფიმ “შემიკვეთა”:-)
ხშირად მიხსენებია ჩემს პოსტებში, რომ აი, დიიილით, 9სააათზე ვარ ხოლმე რადიოსამონტაჟოს კომპიუტერებში და ა.შ.
გუშინაც ასე იყო, 15წუთი ველოდე ოპერატორებს, რათა ნებართვა ამეღო ოთახების გაღების,, ვინაიდან და რადგანაც ვერსად აღმოვაჩინე, დამლაგებელს გამოვართვი გასაღები და გავაღე ერთი ოთახი..
ერთ საათში გამოჩნდა კახა – შენ გააღეო? კი მეთქი..
რატომ არ აიღე ნებართვა, არ დავინახო მეორედ ეს გააკეთოვო – დამტუქსა.
თქვენ ვერსად გნახეთ მეთქი და რეებს მეუბნები, მე 9-ის ნახევრიდან აქ ვარ.. ნუ, კარგად დამცოფა.. ხმა აღარ გავეცი, რადგან ისე მომშალა ნერვებზე ან ძალიან უნდა მეჩხუბა ან მეტირა, მე კი არც ერთი არ მინდოდა..
ზუსტად ერთი წუთით დავტოვე კომპი, რომ გვერდითა ოთახის კომპიუტერიდან “ფლეშკაზე” გადამეტანა მასალა. შემოსულს სამი გოგო დამხვდა “ჩემს ადგილას” მდგარ – მჯდარი.. ეს ჩემი ადობე აუდიტიონ ‘ჩაუხურიათ’, ჩემი გახსნილი ყველაფერი გაუთიშავთ და აჰაა…..
რამდენიმე წუთი მოთმინებით ვედექი თავზე.. ამომხედა ერთმა “ნაგლმა” და – აქ მე უნდა ვიჯდეო..
აბა რას მეუბნები, სამონტაჟო მაქვს მეთქი.
– რაში გვაინტერესებს , ამასაც სამონტაჟო აქვს – ეშველება მეორე “ნაგლი’..
– უკაცრავად, მაგრამ აქ რომ ვზივარ ვერ ხედავთ მეთქი?
– სად ზიხარ აბა? უკვე მე ვზივარ..
თან, დარწმუნებულები იმაში, რომ ეს კომპიუტერი უკვე მოიპოვეს, ანელის მიუბრუნდნენ – იქნებ ინამუსო და დაგვსვაო,
ანელიმ ჯერ გამოხედა.
– რომ თამაშობ, უნდა დამსვა გაიგე? ( ამ დროს “ჩემს ადგილას” მჯდომი “ნაგლი” წამოდგა და ანელის დაადგა თავზე, რომელსაც თავისდა საუბედუროდ სამონტაჟო პროგრამასთან ერთად ფაცებოოკ – იც ჰქონდა გახსნილი). (მე კი დავსკუპდი და “ფლეშკა” შევაერთე).
– რას ვთამაშობ, ვერ ხედავ, რომ ვმუშაობ?
– მასეთი მუშაობა ვიცი, მეც ადნაკლასნიკებში ვაგდივარ დღე და ღამე და ათასი რამე მაქვს გახსნილი, რომ სხვები დავაბოლო და შენ დამაბოლებ?
მეორე ნაგლი მე მომდგა – რამდენჯერაც შემოვედი, სულ აქ ზიხარ და არენდით გაქვს ეს კომპიუტერი აღებულიო?
გაბრაზებულმა – ხო მეთქი – ვუპასუხე.
რაოოოო, გაცოფდა ‘ანელიზე მომუშავე” “ნაგლი” , მომიტრიალდა, სწვდა ჩემს ფლეშკას და უბოდიშოდ, ყოველგვარი “კანონიკურობის” დაცვის გარეშე გამომიძრო.. (ეს მერეღა გამახსენდა და გავაანალიზე, თორემ ალბათ ან მე ვიცემებოდი ან ისინი. (ჩემი ფლეშკის უბოდიშოდ გამოძრობის უფლება მხოლოდ მე მაქვს (და კახა მიძრობს ხოლმე, როცა მთვრალია..)).
– ეს კომპიუტერები რომ ყველასია, არ იციო?
– რა, როდის მჯდარხარ და ამიყენებიხარ სულ რომ თამაშობდე მეთქი..
– აბა ეს რა არის?
– აქ მე ვზივარ
– შენ როგორ ზიხარ, როცა სამი წუთია უკვე მე ვიჯექიო..
აქ გაცოფდა ანელი ედიშერაშვილი .( ამ ფრაზაზე “გაცოფდა ვინმე”.. მახსენდება ხოლმე ერთი სქელტანიანი წიგნი – “ბრწყინვალე ვარსკვლავის მაძიებელნი’ – სადაც სულხან საბას დაბადებიდან სიკვდილამდე საქართველოა აღწერილი.. იქ არის ერთი მომენტი, როდესაც სულხანის მამას, ვახტანგ ორბელიანს, ვახტანგ მე – V შაჰ ნავაზის შვილები ( ანუ თავისი დისშვილები) გიორგი მე-XI – ე, ლევანი და არჩილი ჰყავს ტანძიაში. იქ სოფლელ ბიჭებთან “ათამაშებს” ქამრებით, სადაც ეს სოფლელი ბიჭები ბატონიშვილებს კაი მაგრად გაამათრახებენ ამ ქამრებით.. და იქ არის ასეთი ფრაზა – “გაცოფდა გიორგი ბატონიშვილი, ტკივილებს არ მოერიდა…” . 9წლის ვიყავი, ეს წიგნი რომ წავიკითხე და რატომღაც ეს ფრაზა ძალიან ჩამრჩა გონებაში და გაცოფებაზე სულ ეს მახსენდება ხოლმე..
გადავუხვიე, რადიოსამონტაჟოს ოთახებიდან ტანძიაში ამოვყავი თავი , ხელი თუ მაუსი:-)
ხოდა, გაცოფდა ანელი ედიშერაშვილი, წამოხტა ფეხზე – მერე ამბობდა – ‘მარი დამჯდარი ჩხუბობდა და მე რომ მივხვდი, დაჯდომილი ვერ ვიჩხუბებდი, იმიტომ ავდექიო”.. წამოდგა და აყვირდა. მე ჩემსას ვყვირი, ნუ, ისინი თავისას და ძალაზე არიან, რომ როგორმე აგვყარონ.. ანელი უყვირის – ახლა რომ წამოვდგე, მივბრუნდე და დამასწრო დაჯდომა, შენ ზიხარო?
– აბაო?
რაღა გინდა ელაპარაკო..
წავიდნენ საბოლოოდ, არადა, ვუთხარი, პირველი ოთახი თავისუფალია მეთქი, მაგრამ ჯინაზე ეს უნდოდათ რა.. ვერ მივართვით.. სულ ქაჯები გვეძახეს..
“მაგ კომპიუტერებს თქვენი სახელ – გვარი დააწერეთ და გვეცოდინება, რომ თქვენიაო”.
არა, მაინც რატომ ჰგონიათ, რომ ძილს იმისთვის ვიტეხთ და კახას ჯიჯღინს იმიტომ ვითმენთ, რომ მაგათ ადგილები შევუნახოთ?

Advertisements
 
6 Comments

Posted by on მაისი 28, 2009 in ღია რადიო

 

რეპორტაჟი დინამოს სტადიონიდან

26მაისი, დამოუკიდებლობის დღე, 11საათი და 30წუთი, ბორის პაიჭაძის სახელობის ეროვნული სტადიონის შესასვლელთან ჩვეულებრივზე მეტი ხალხი ირევა. შეკრების მიზეზი – თბილისის ეროვნულ სტადიონზე ოპოზიციის მიერ დაგეგმილი აქცია..
სტადიონის შესასვლელ ჭიშკართან, ორი ქალი და ერთი მამაკაცი დგას და დღევანდელ აქციაზე ბჭობენ.. ეტყობათ, რომ ერთმანეთი ახლახან გაიცნეს..
“თქვენი სახელი, ჩემო დაიკო? თუმცა სახელს რა მნიშვნელობა აქვს, მთავარია გული იყოს, გული, მთავარია საქართველო და ქართველები გვიყვარდეს.” – ამბობს 50 – იოდე წლის ბაკენბარდებიანი მამაკაცი.
“ჩემო კეთილო, მთავარი სწორედ ეგ არის, მაგრამ სად არის სიყვარული და პატივისცემა, მე შევიდოდი დღეს აქციაზე, შევიდოდი, აი, მოვედი და ვუყურებ.. მაგრამ თბილისელები არ გამოდიან, აქ არ მოდიხარ და ეძახი საწყალ კაცს რეგიონებიდან. ეს არის საქმე? არ ვიცი, თბილისელებს რა მოუვიდათ, სულ გადავგვარდით ეს ხალხი” – დამწუხრებული სახით პასუხობს შავებში მოსილი პუტკუნა ქალბატონი..
“მაკარონის და ზეთის დაკარგვა არ უნდათ, თორემ” – ერთვება საუბარში დაბალი, ჯინსებში გამოწყობილი, 65-იოდე წლის ქალბატონი.
სამეულმა ხუთიოდე წუთს იმასლაათეს პოლიტიკაზე, აქციაზე მიმსვლელთა რაოდენობაზე.. შემდეგ სხვადასხვა მიმართულებით, (არა მოედნის) გაემართნენ..
სტადიონის შენობიდან საქართველოს ჰიმნი ისმის.. ეზოში ქალი შემოდის, ეტყობა ნასვამია, გაჩეჩილი, მწვანედ შეღებილი თმა აქვს და ხელში ფორთოხალი უჭირავს.. თავი მაღლა აქვს აწეული, ხელი გულზე დადებული და სიმღერას ხმას აყოლებს.
სტადიონის ერთ-ერთ შესასვლელთან ორი ჩინელი ქალი დგას და ერთმანეთში დამტვრეული ქართულით ლაპარაკობენ.. ჩემს კითხვაზე, რატომ მოვიდნენ დღევანდელ აქციაზე, კლარა მპასუხობს, რომ – “მიშა არ არის კარგი, მან ქართველი ხალხი დაგუპა, მეც დამგუპა, მენძიც დაგუპა.(და თანმხლებზე იშვერს ხელს) არ გვინდა მიშა. წავიდეს მიშა.”.

ხალხი ჯგუფებად მოძრაობს და იარუსებს და სექტორებს ირჩევს.. თუ გამომსვლელებიც არიან, წინა რიგებში მყოფნი აღარ მიიწევენ და უკან ბრუნდებიან ფრაზით – იქ ბევრი ხალხი იქნება..
– კარგი რა, თამაშზე ხომ არ მიდიხართ, რა მნიშვნელობა აქვს სად იჯდებით – ყვირის დაცვის სამსახური..
ადგილები კი ჯერჯერობით ბევრია, მოქალაქეები იმ ადგილებისკენ ილტვიან, სადაც სკამებზე თეთრი ნაჭრებია გადაფარებული და დაჯდომის შემთხვევაში დასვრას გადარჩები. უმეტეს სკამებზე კი ნაწვიმარისგან ან წყლის პატარა გუბეებია დარჩენილი, ან კიდევ წყალი დამშრალია, თუმცა ტალახი მაინც დარჩენილი.. ‘თეთრნაჭრიანი” იარუსები ძირითადად ტრიბუნის საწინააღმდეგო მხარესაა განფენილი, ალბათ მიზანი ისაა, რომ ხალხი ტრიბუნის მხარეს არ მიაწყდეს და შედარებით ერთგვაროვნად გადანაწილდნენ..
ხალხი კი ემატება რიგებს, ჩემს გვერდით სტადიონის ორი დაცვა ერთმანეთს ეუბნება, – ბიჭო, თამაშზე რომ იყოს ამდენი ხალხი, რა მაგარი იქნებოდა…
სტადიონის დაცვის სამსახურის გარდა სარბენი ბილიკებისკენ გადამსვლელ ხალხს ნარინჯისფერ ფორმაში გამოწყობილი მოძრაობა “მშვიდობით” – ის აქტივისტები აკონტროლებენ.. მოედანზე, იქ სადაც აქციის ორგანიზატორები ირევიან და ტრიბუნა დგას, მხოლოდ აკრედიტებულ ჟურნალისტებს უშვებენ.. მათთან არ ჭრის უნივერსიტეტის რადიო, უნივერსიტეტის გაზეთი.. ამიტომაც ერთი ან ორი გზაა დარჩენილი. უსაშვო რეპორტიორები ან ჩუმად უნდა შეიპარონ ან ვინმემ უნდა შეაპაროს..
ერთ-ერთი ამ ხერხის გამოყენების შემდეგ მოედანზე აღმოვჩნდი..
რამდენიმე ხმის გამაძლიერებელით ისმის საქართველოს ჰიმნი და სხვა სიმღერები საქართველოზე + უცნობის შემოქმედება.. მუსიკის ფონზე , დიდ ეკრანებზე პარალელურად გადის აქციებზე ოპოზიციის სხვადასხვა ლიდერის გამოსვლა და მათი ხალხთან ურთიერთობის უხმო კადრები..
უკვე დღის პირველი საათია, ხალხის რაოდენობა იზრდება.. სპეციალურად გამართულ ტრიბუნასთან დათო მაღრაძე და კოკა გუნცაძე ცვლიან ერთმანეთს მიმართვით – ხალხო, გადაიწიეთ, კიბეებზე და სარბენ ბილიკებზე ვინც ხართ, აბრძანდით და დაბრძანდით. ადგილები უნდა შეივსოს , არ უნდა დარჩეს არც ერთი ცარიელი ადგილი.
(თუმცა ცარიელი ადგილები საბოლოო შევსების და უცნობისგან ხალხი მოყვანის შემდეგაც დარჩა, 80 იარუსიდან თითოეულში 20-დან 50ადგილამდე თავისუფალია და ყვითელი, ლურჯი, წითელი სკამები მოჩანს)..
ყოველი ახალი ოპოზიციური ლიდერის გამოჩენისას მოძრაობა “მშვიდობით” – ის აქტივისტები სირბილით მიდიან , მოედანს წრეს არტყამენ, რკალად ერტყმებიან შემოსულს და შემოჰყავთ.. მათ ჟურნალისტები ედევნებიან ჟივილ-ხივილით.. მთავარი ამოცანა – როგორმე მიკროფონი ყველაზე ახლოს მოხვდეს. დიდ ეკრანზე ბურჯანაძე გამოჩნდა. ხალხი ტაშით ეგებება. ყოფილმა პარლამენტის თავმჯდომარემ ჯერ უცხოურ მედიას მისცა კომენტარი, მერე რუსულს, საბოლოოდ ქართულს.. რა თქმა უნდა, სამივე ერთი შინაარსის – “დიალოგი გაიმართება მხოლოდ სააკაშვილის გადადგომაზე”.
ბურჯანაძის შემდეგ შალვა ნათელაშვილი შეუერთდა მიმდინარე აქციას სიტყვებით – დღეს არის ისტორიული დღე, დამოუკიდებლობის დღეს აღნიშნავს არა მთავრობა, არამედ ხალხი.. დღეს ხალხის დღეა მხოლოდ ხალხმა უნდა იზეიმოს ეს დღესასწაული, თავიანთი დღესასწაული”.
“ორატორები კიდევ ერთხელ, უკვე მეხუთედ გვახსენებენ, რომ უცნობი დიღმის მასივიდან შემოდის ხალხთან ერთად 10 – 15 წუთში… 10-15წუთმა რამდენჯერმე გადაივადა.. პოლიტიკოსებიც დაიღალნენ და დასასვენებლად ტრიბუნების პირევლ – მეორე რიგში დასხდნენ. თინა ხიდაშელი, დათო უსუფაშვილი.. მათ უკან ნინო ბურჯანაძე, სალომე ზურაბიშვილი და ეკა ბესელია სხედან და საღამოს ფინალზე საუბრობენ.. “უცნობი რომ მოვა, ის გააკეთებს სიტყვას და მას შემდეგ მხოლოდ” – ეუბნება ზურაბიშვილი ბესელიას..
“სააგენტოების საყურადღებოდ, გადაეცით ეს ინფორმაცია – დღეს რომ ოპერაში აპირებენ რაღაცას, ჩვენ მივალთ იქ , სირცხვილის დერეფანს მოვაწყობთ და ყველაფერს ჩავუშლით.” – ეუბნება ჟურნალისტებს პირველ რიგში მჯდომი, 20-22 წლის ბიჭი. კახა კუკავა არ ჩანს დაღლილი, სარბენ ბილიკებზე დადის და გაღიმებული იღებს სურათებს.
სარბენ ბილიკებზე მყოფი ხალხი შესასვლელთან მოგროვდა, რამდენიმე წუთში “უცნობი” – გია გაჩეჩილაძე მოდის რეგიონებიდან ჩამოყვანილ ხალხთან ერთად.
რუსთავი 2 – ის ჟურნალისტი ოპერატორს ურეკავს – “უცნობი შემოვა 10-15 წუთში და ზემოდან გადაიღე, ყველაფერი, ხმები, ტაშები.. არაფერი არ გამოტოვო”..
ისმის ყვირილი, ჟივილ-ხივილი და უცნობი ხალხთან ერთად შემოდის მოედანზე.. “ხალხია აქ ლიდერი და არა ჩვენ, ეს უიშვიათესი დღეა, ყველაზე მაგარი” – ყვირის ის.

უცნობთან ერთად მისი მოყვანილი ხალხიც შემოვიდა და სირბილით სტადიონს ჯერ წრე დაარტყეს, შემდეგ კი სათამაშო მოედანზე გადავიდნენ ყვირილით და სიმღერით..
18 – 20წლის სამი ბიჭი ეხუტება ერთმანეთს – “ნახე, რამდენი ხალხია ძმაო, გადავრჩით ძმაო, ნახე ძმაო, უყურე, უყურე” – ემოციებს ვერ მალავს ჩოფურა, ხუჭუჭთმიანი ბიჭი.
“ხო, ძმაო, კაია რო დავინახეთ , ვინ ვინ არის და რა რა არის”.. – იცინის ძალიან გამხდარი, ქერა ბიჭი და ტელეფონით სურათებს უღებს მოედანს..
დღის ორი საათია, ოპოზიციის ლიდერები ტრიბუნასთან შეიკრიბნენ და აქცია დაიწყეს.. პირველი სიტყვით უცნობი გამოდის , რომელიც ამბობს, რომ თავად გააკეთებს მომავალი გეგმების შესახებ დასკვნით სიტყვას.
“ჩვენს მარადიულობას გილოცავთ ხალხო, მოდით ახლა და დაგვთვალეთ. “ –ყვირის დათო მაღრაძე. მომღერალი ნატო მეტონიძე კი საქართველოს ჰიმნს მღერის ხალხთან ერთად. აყოლებენ ხმას, სიგარეტით, რვეულებით, დროშებით ხელში..
სიტყვით დათო ზურაბიშვილი გამოდის – “მერაბიშვილის საქართველოში ჩვენ არ ვიცხოვრებთ” – ამ სიტყვებზე სამხედრო ექსპერტი კობა ლიკლიკაძე თავს იქნევს და გვერდით მდგომ კაცს ეუბნება – “მაგრად ლაპარაკობს, მაგარი ორატორია”.
ეკა ბესელია, ნინო ბურჯანაძე, დავით გამყრელიძე, სალომე ზურაბიშვილი, ნინელი ჭანკვეტაძე – ულოცავენ ხალხს დამოუკიდებლობის დღეს და ხელისუფლებას კანონგარეშეს უწოდებენ, წინა აქციების მსგავსად ითხოვენ პრეზიდენტის და მთავრობის გადადგომას და ვადამდელ საპრეზიდენტო და საპარლამენტო არჩევნებს .
“მოდი, ყველამ დავდოთ პირობა, რომ სანამ არ გავიმარჯვებთ, სანამ მიზანს არ მივაღწევთ , არ გავჩერდებით’ – ამბობს გამყრელიძე..
ხალხის განსაკუთრებული ოვაცია ლევან გაჩეჩილაძის გამოსვლამ , უფრო ზუსტად კი მისმა დაჩოქებამ გამოიწვია.
ახლა გუბაზ სანიკიძე გამოდის სიტყვით – აფხაზებს და ოსებს ფეხზე წამოვუდგეთ და ვუთხრათ, რომ კეთილი იყოს მათი მობრძანება საქართველოში. აფხაზებს გაუმარჯოს.. ოსებს გაუმარჯოს..”.
ერთ პოლიტიკურ ლიდერს მეორე ცვლის, ბევრს არ მოუწია სიტყვით გამოსვლა, რაზეც ორატორებმა მოუბოდიშეს – დროის სიმცირის გამო. დასასრულს, უცნობი დასკვნითი სიტყვით გამოდის..
დღის ოთხი საათია. სტადიონზე შეკრებილი ხალხი აღმაშენებლის გამზირის მიმართულებით სამების საკათედრო ტაძრისკენ მიემართება. მიზეზი –  “უცნობის” ნათქვამი სიტყვებია – “მივიდეთ და მანამ არ წამოვიდეთ, სანამ პატრიარქი არ დაგველაპარაკება და არ დაგვლოცავს, მან უნდა გვითხრას, როგორ მივიდეთ სიყვარულის საქართველომდე”.

 
6 Comments

Posted by on მაისი 28, 2009 in რეპორტაჟები

 

ქვეყანა ჩემი მგონია :-)

შუქი მაქვს, ადამიანურ ცხოვრებას ვუბრუნდები.. ეს ერთი კვირა არ ვიცი რა დღეში ვიყავი., ბავშვობის წლები მახსენდებოდა, როცა ფანჯრის მინაზე ცხვირმიბჯენილი ვიყურებოდი “უსასრულობისკენ” – კრწანისის რეზიდენციისკენ და შუქს ვნატრობდი..
ახლა კრწანისის რეზიდენციისკენ ყურება საჭირო აღარ იყო, მოპირდაპირე კორპუსიც მშვენივრად იყო გაჩახჩახებული.. რაღა მოპირდაპირე კორპუსი, ჩემს კორპუსში და ჩემი სადარბაზოს დაბლა სართულებიდანაც კი შეიძლებოდა “შუქის ნატვრა”..
მაგრამ ვაი, რომ,,
ერთი კვირის წინ ‘შემემთხვა” ეს “ტრაგედია”, როდესაც ღამე სახლში მისულს სადარბაზოში ზედა სართულების აფეთქებული “მრიცხველების კარადა” , დამწვარი “კაბელები” , ‘თელასის” თანამშრომლები, რაღაც გადამღები ჯგუფები და გამჭვარტლული კედლები დამხვდა.
განაჩენი შემდეგია – “ვიღაც მიწაშიჩასადებმა” (როგორც ჩემმა კარის მეზობელმა მოიხსენია) “ითაღლითა” და “მოკლე ჩართვა” მოხდა.. “ახლა უნდა ჩავატაროთ გამოძიება, შევამოწმოთ ლაბორატორიულად, დავადგინოთ ვინ იყო “თაღლითი” და მხოლოდ მას შემდეგ დავიწყებთ გაკეთებას. დასჭირდება 2 – დან 3 თვემდე. VI – IX სართულები ამ დროის მანძილზე იქნება ელ.ენერგიის გარეშე”.
ტაში.. ხო კარგია, სამი თვე უშუქობა? ერთი კვირა ტელევიზორისთვის არ მიყურებიუა, სახლში გვიან მისულს სანთლის შუქზე მიხდებოდა ყველაფრის კეთება, ტელეფონს ხან სად ვტენიდი, ხან სად.. “პასეანსსაც” კი ვერ ვთამაშობდი.. ფენი, უთო – ფააფუ.. თმის გასასწორებლად დეიდაშვილთან ავედი, თორემ თავის დაბანის შემდეგ მაუგლივით ვარ ხოლმე:-)
ერთი კვირის მანძილზე ‘ვაფშე’ არ მოსულან, რამდენჯერაც დავრეკეთ – მიმდინარეობს გამოძიებაო – იდუმალი ხმით გვითხრეს..
გუშინ კი, ღამე გვიან მივედი სახლში.. ეზოდან ავიხედე ზემოთ, (მე – 9 სართულზე ვცხოვრობ) ჩემი კარის მეზობლის ფანჯარა სინათლეს “ასხივებდა”. “ნეტა საიდან გადმოიყვანეს მეთქი” – გავიფიქრე. უცებ დედაჩემი წამომეწია, სამსახურიდან მოდიოდა , სოფიკომ არ დაგირეკა – შუქი მოსულაო..
ვაააააააააააააააა მეთქი.. ასე რა გამიკვირდებოდა ცხოვრებაში, არ ვიცი.. დილიდან 2 საათამდე (ჩემი დის სკოლიდან მოსვლამდე) “კაბელებიც” შეუყვანიათ და “მრიცხველების კარადაც”, ოღონდ სართული შეუცვლიათ, ადრე მეექვსეზე იდგა, ახლა მეშვიდეზეა..
მაგარია რა…
იმაზე გაბრაზებაც კი დამავიწყდა – რატომ მომატყუეს და შემაშინეს – 2 – 3 თვე არ იქნება შუქიო..

 
2 Comments

Posted by on მაისი 28, 2009 in მე:-)

 

უცაბედი ნოსტალგია:-)

3რაღაც სტატიებს ვკითხულობდი და პაატა ვეშაპიძის სურათი გამოჩნდა ერთგან, ხოდა უცებ მივხვდი, როგორ მომენატრა ეს ყოველთვის მშვიდი და გაწონასწორებული ადამიანი(ერთხელ ვნახე მხოლოდ გაბრაზებული, მგონი, იმის მერე აღარც მინახავს).

მივხვდი, როგორ მომნატრებია 24საათის რედაქცია, როგორ მომნატრებია ის ოთახი, სადაც ჩვენ ვიყავით ხოლმე.. სპორტის ჟურნალისტების სამზარეულო:-) ისიც მომნატრებია, ყოველ საღამოს 67 ნომერ ავტობუსს რომ ველოდი ხოლმე.. კარგი იყო.. მაგრამ იმ პერიოდზე მეტად, როცა უკვე თანამშრომლები ვიყავით, გამოსაცდელი პერიოდი მახსენდება კარგად. უცხო გარემო, ახალი ბავშვები.. ორი ჩემი ჯგუფელი იყვნენ, ორი წელი ჯგუფელები ვიყავით, მაგრამ გამარჯობის დონეზეც არ ვიცნობდით ერთმანეთს.. 24-მა საათმა დაგვაახლოვა:-) გამოსაცდელ პერიოდში ასეთი პირობა გვქონდა, ერთი ნიუსი ანონსებიდან +საკუთარი ინფოები.. საღამოობით რომ შევხვდებოდით ერთმანეთს, პაატას და სოფოს მოსვლამდე ერთმანეთის ინფოს გამოვიკითხავდით ხოლმე, იმ დღის გაზეთს ვათვალიერებდით – “აუ, ნახე ჩემი დაიბეჭდა, ნახე, ნახე ჩემიც არის, თან თითქმის არც შეუცვლიათ. შენი დაიბეჭდა? არა, მე არც მქონდა არფერი მოტანილი და ა.შ.

24-hours-logo

რაღაც თბილად და მყუდროდ ვგრძნობდი ხოლმე თავს იმ კაბინეტში, სადაც მუდამ საშინელი სიცხე იყო (თუმცა მერე ნიუსრუმში ისე ციოდა, გვენატრებოდა ხოლმე). ბატონი პაატა თავისი განუყრელი ჩიბუხით და ქალბატონი სოფო (სულ გვეუბნებოდა – მე ქალბატონი სოფო არ ვარ, სოფო ვარო” – ამობეჭდილი ანონსებით.. ისე, პირველად რომ ვნახეთ სოფო, ცოტა შეგვეშინდა მგონი ყველას.. ‘საშიში ქალი” გვეგონა, მაგრამ ორიოდ დღეში დავრწმუნდით საკუთარ სიმცდარეში:-) მერე გავიდა ის ორი კვირა.. ექვსნი დაგვტოვეს, სამი გაუშვეს.. ოთახში შეგვიყვანეს- ეს იქნება თქვენი ნიუს რუმიო.. ამ ოთახის ყოფილი მეპატრონეები მთლად კარგად არ დაგვხვედრიან, მაგრამ მალევე ‘დავიკიდეთ”. ერთ ტიპს კარზე სულ ყური ჰქონდა რატომღაც მოდებული, რამდენჯერმე გამოვიჭირეთ და “რესკად” გავაღეთ კარი, ინერციისგან ლამის თავით ძირს წავიდა. კიდევ, გაგიგონიათ ვინმეს ზამთარში ხუთ წუთში ორჯერ წყლის დალევა? ერთი შემოდიოდა და სულ წყალს სვამდა. დალიოს რაა;-) მერე შემოვიდოდნენ და დაიწყებდნენ – აუ, ესენი სტაჟიორები არიან ხომ? – არა, სტაჟიორები არ ვართ. – რა, აბა ხელფასი უნდა მოგცენ? – რატომაც არა? რავიცი, რავიცი.. “სტუდენტი სტაჟორების ოთახი” – შეარქვეს ყოფილ და ახლანდელ სამზარეულოს.. არვიცი, კონკურენციის ეშინოდათ თუ (არადა, სულ სხვა პროექტისთვის ვიყავით იქ) რა იყო, ცდილობდნენ რომ ხელი შეეშალათ. მაგალითად, მიხვალ და კომპს მაუსი აღარ აქვს ან ყველა ქსელიდან გათიშულია, ან კაბელები ისეა ახლართული რომ იმის გახსნას და კომპის ჩართვას მთელი ფილოსოფია ჭირდება.. რავიცი, რავიცი.. პირველი და ჯერჯერობით ბოლო ხელფასი რომ ავიღე ჭკუაზე არ ვიყავი, რაღაც კარგად დაიხარჯა:-) იქ ყოფნის მანძილზე რაღაც პრობლემებიც იყო, მაგ. ჩვენს უფროსად დანიშნული გოგო შემოვიდოდა და გვეტყოდა – სოფო ძალიან უკმაყოფილოა თქვენი მუშაობით, განს.თამუნასი და შენი, მარი.. ეს რამდენჯერმე განმეორდა.. ერთი პერიოდი ვფიქრობდი – თუ არ მოვწონვარ, სანამ გავუგდივარ ვინმეს, არ ჯობს საკუთარი ფეხით წავიდე მეთქი? 🙂 მაგრამ გაგრძელება მაინტერესებდა. ძალიან დიდი სიურპრიზი აღმოჩნდა ბოლო შეხვედრაზე პაატა ვეშაპიძის სიტყვები , როცა მთელი ჯგუფიდან ერთ – ერთ საუკეთესოდ დამასახელა:-) და სოფოს ნათქვამიც – შენი და თაკოს უკმაყოფილო არასდროს ვყოფილვარ, თქვენთან პრეტენზია არ მქონიაო.. მაშინვე გამახსენდა სიტყვები – “სოფო ძალიან უკმაყოფილოა თქვენი მუშაობით, განსაკუთრებით თამუნასი და შენი, მარი”.. 2 აპრილს გავიგეთ, რომ პროექტი შეწყდა თუ გადაიდო.. მე და თაკოს გვითხრა სოფომ – დაწერეთ ხოლმე რაღაცები და გაზეთისთვის იმუშავეთო. ვერ გავწვდით თუ რაღაც მასეთი – რომ არ ვიცოდით, ზუსტად რა უნდა გავეკეთებინა, შევჩერდით.. თან, უნივერსიტეტმა და იქაურმა დაკავებულმა რეჟიმმა ითამაშა ძალიან დიდი როლი.. არაუშავს, იმედია შანსი კიდევ გვექნება:-) მახსოვს, გამოსაცდელად რომ აგვიყვანა, პაატამ გვითხრა – გამოსაცდელი ვადა რომც ვერ გაიაროთ, ეს იმას არ ნიშნავს რომ თქვენ შანსი აღარ გექნებათ, არამარტო სხვაგან, არამედ ამავე გაზეთშიცო.. ჟურნალისტური ცხოვრება წინ არის:-):-)

 

რა შეიცვალა

წუხელ ვფიქრობდი, როგორი იყო უნივერსიტეტი და კერძოდ მე – 6 ცისფერი კორპუსი შარშან და როგორია ახლა. ანუ რა შეიცვალა ჩემი თვალით..
შარშან  –  ჩვენს მიმართულებას სხვა ხელმძღვანელი თუ უფროსი სპეციალისტი ჰყავდა.
წელს – გამოიცვალა.. (უი, შარშან კაცი იყო ეს ხელმძღვანელი თუ უფროსი სპეციალისტი და ახლა ქალია (ესეც ხომ რაღაც განსხვავებაა?;-)
შარშან –  ლექცია 9 – ის ნახევრიდან იწყებოდა და საერთოდ ნახევარზე იყო ლექციები.

წელს  – 9საათზე ანუ სრულ საათზე.
შარშან  – ცხრილი სხვანაირ , უფრო ფართოუჯრებად დაყოფილ ფურცელზე ეწერა.

წელს  – ეს ფორმატი დაავიწროვეს.
შარშან – (როგორც მსმენია) რადიოსამონტაჟო კომპიუტერებს თითოეულს თავისი ყურსასმენი და ხმის გადამყვანი კაბელი ჰქონდა.
წელს –  (ეს უკვე კია არ მსმენია, საკუთარი თვალით ვხედავ დღეში 7-9საათს) კაბელი და ყურსასმენი კი არა, სულ ხუთი კომპიუტერი ირთვება (მუშაობაზე არაფერს ვამბობ), მეორე ოთახი კი მონიტორების (და უკვე მონიტორებს პროცესორებიც შეუერთდა) სასაფლაოა.
შარშან – მონიტორინგი 6საათზე არ ითხოვდა იგივე სამონტაჟო ოთახების გასაღებს, ან ითხოვდა და ვინმე კომპეტენტური პირი ამ პრობლემას აგვარებდა, ახლა ასეთი პირი აღარ არსებობს ალბათ (ესეც ერთი განსხვავება გამოხტა).
შარშან უნივერსიტეტის კედლებზე გაკრული იყო წარწერა – თამბაქოს მოწევა აკრძალულია.
წელს აწერია – გმადლობთ, რომ არ ეწევით. (პროგრეეეეს..)
შარშან გოგონების ტუალეტში სარკე რა იყო, არავინ იცოდა, ახლა ანუ რამდენიმე დღის წინ ესეც ეღირსა.
შარშან იმავე გოგოების ტუალეტში მხოლოდ გოგოები აბირჟავებდნენ, ეწეოდნენ სიგარეტს და მიირთმევდნენ გამაგრილებელ წვენებს.
წელს – მათ დაემატათ ბიჭებიც.. ასე რომ, რომ შებრძანდებით (მანდილოსნებს მივმართავ) შესაძლოა მამრობითი სქესის ადამიანი დაგხვდეთ წამოსკუპული (სკამზე), რომელმაც შესაძლოა, არ მიაქციოს ყურადღება შენს აღშფოთებულ და გაოცებულ სახეს და არხეინად გკითხოს – სიგარეტი თუ სხვა ამბავი? თუ ეტყვი – სხვა ამბავიო, შეიძლება დაგდოს პატივი და დაგტოვოს..
ბოლოს, შარშან  მე – 2 კურსზე ვიყავი, ახლა მე – 3-ზე ვარ..  კიდევ შარშან იმას ვფიქრობდი – ნეტა ნელა გავიდეს დრო, გავიხანგრძლივო აქ ყოფნა თქო, ახლა – ერთი სული მაქვს როდის გავასწრებ აქედან..
პრინციპულად რამე შეიცვალა?

 
2 Comments

Posted by on მაისი 20, 2009 in თსუ

 

ძირს სიზარმაცე

გაზაფხულიო, ესაო, ისაო..
ამ გაზაფხულს ჩემზე არასოდეს უმოქმედია და ახლა რა ჯანდაბა მეტაკა არ ვიცი..
სიზარმაცის უმაღლესი გამოვლინება მჭირს, ყველაფერი მეზარება. გუშინ 9საათიდან 6 – მდე უნივერსიტეტში ვიყავი, 11სთ – მდე ლექცია მქონდა, იმის შემდეგ რადიოსამონტაჟოს  კომპიუტერთან ვიჯექი და დავეწებე ერთ ადგილას.
მთელი დღე facebook –ზე ვიყავი).
მართალია განათლების საიტები დავიარე და ორი გადაცემა დავგეგმე სად და ვის უნდა მივაკითხო , მაგრამ მაინც უქმად ყოფნაა რა..
ერთი იმითღა ვიმშვიდებ თავს, რომ “გაზეთის წარმოების” ორი სტატია მივამთავრე და “ჩავაბარე პატრონს”..
არადა, დაკვირვებული ვიყავი, რომ უნივერსიტეტში სწავლისას გაზაფხულზე ყოველთვის მეტი მოტივაციით და ენთუზიაზმით გამოვირჩეოდი (ჩემი ნიშნების მიხედვით ასე იყო, გაზაფხულზე უკეთესი ნიშნები მყავდა).

 ახლა? საგნები თუ არ ჩამივარდა, ბედნიერი უნდა ვიყო.
დღეს რამდენი რამე უნდა გამეკეთებინა – უნდა დავზღვეულიყავი, მინ. ორ სკოლაში მივსულიყავი და მინ. ოთხი მასწავლებელი, ორი დირექტორი და ოთხი მოსწავლე ჩამეწერა. ანი ქიტიაშვილისთვის დამერეკა და შეხვედრაზე შევთანხმებოდი.. ვერაფერიც ვერ გავაკეთე.. ელემენტარული, 39 – ე სკოლა სად არის ზუსტად, ისიც ვერ გავიგე..

ერთი რამ გულწრფელად დამაინტერესდა. განათლების სამინისტროს საიტზე სკოლების სია არის, მაგრამ არის არა სკოლის ნომრები თუ დასახელება, არამედ რაიონების მოხედვით რა მისამართებზეა სკოლები და ამ სკოლების ტელ. ნომრები და დირექტორის სახელ -გვარი. ამას არ ჯობია, სკოლის ნომერი იყოს ჯერ მითითებული და მერე მისამართი და ა.შ? თორე ჩემი სკოლა დირექტორის გვარითღა ვიცანი, იმ მისამართზე თუ იყო არც ვიცოდი.. (თან იმ დირექტორის გვარი, რომელიც ჩემს დროს იყო და რომელიც ახლანდელი დირექტორის (რომელიც წინა დირექტორის თანაშემწე გახლდათ) თანაშემწეა. “დრონი მეფობენ და არა მეფენი”, იცვლება ყველაფერი..
ხოდა, როგორც ჩემმა ჯგუფელმა, ანელიმ “მირჩია” – ყველა სკოლაში უნდა დავრეკო სათითაოდ და –უკაცრავად, ეს 39 –ე საჯარო სკოლა ხომ არ არის? (ისა და, თუ ვინმემ იცის სად არის, არ დაიზაროს და მითხრას?:-)
მოკლედ, რაკი ეს ყველაფერი გუშინ ვერ მოვასწარი, ლოგიკურად თუ ვიმსჯელებთ დღეს და ხვალ უნდა გავაკეთო. დღეს ეს არის შეუძლებელი, ვინაიდან და რადგანაც ამ პოსტის ატვირთვის შემდეგ შევრბივარ სტუდიაში და ხელახლა ვწერ “ჩემი მუსიკა”- ელვის პრესლიზე გადაცემას და ტრიმესტრული სწავლების ტექსტს. მერე ეს უნდა დავამონტაჟო. მერე ლექცია მეწყება, ნუ, ლექცია სავარაუდოდ ვადაზე ადრე ანუ დადგენილ დროს დასრულდება, რადგან ლექტორს სხვა საქმე აქვს და არ დარჩება გვიანობამდე (პრინციპში, გაცდენაც არ იქნება პრობლემა, მე და ჩემს ჯგუფს გვითხრა – თუ სხვების მოსმენა გინდათ, მოდით და ისე პარასკევს მოვისმინოთ ხოლმე თქვენიო –  მაგრამ სხვების მაინტერესებს თუ მაინტერესებს, აბა ჩვენი კი ვიცი და (ისიც ზუსტად ვიცი, რა შენიშვნებს გვეტყვის:-).)
მაგრამ მაინც რას მოასწრებ? სამი საათის შემდეგ რომელ სკოლაში მიხვალ.. ერთადერთი, შევძლებ დავეზღვიო (თუ ესეც არ დამეზარა) და უსიკვდილოდ დავურეკო ანი ქიტიაშვილს.. გარდა ამისა, დღეს უუუსიკვდილოდ უნდა დაიწეროს პარასკევის გადაცემის წამყვანის ტექსტი და ბორბალი.
გამოდის, რომ ის დანარჩენი საქმე ხვალისთვის უნდა გადაიდოს.. და გამოდის ისიც, რომ ამ კვირაშიც ვერ მივდივარ ექიმთან.. მააგრამ აი კიდევ ერთი პრობლემა, ხვალ ტექსტი უნდა ჩაიწეროს და უნდა აეწყოს.. პარასკევს გადაცემა იდეაში მზად უნდა იყოს..
ეს რა მიქნა გუშინდელმა სიზარმაცემ?

 
 

ღია სექტა

გინდათ გესაუბროთ ჭეშმარიტ რადიოზე? ახლა ვიღაცა მეტყვის (თუ არ მეტყვის, გაიფიქრებს მაინც) რას გააწყალე გული შენი რადიოთი და ნუ გაჟუილებსო (ან გაჟრიალებს, ან გაღაჟღაჟებს.. მთავარია ასო – ბგერა “ჟ” ერიოს:-).. პარასკევს, ჩემმა ჯგუფელმა ირაკლიმ, 7-ის წუთებზე მე და ჩემი ჯგუფელები კიდევ ერთხელ რომ დაგვინახა ერთად, “ხელები აღაპყრო ცაში” და “წამოიღაღადა” – თქვენ რამე სექტა შექმენითო. ნუ რაკიღა რადიომ გაგვაერთიანა და “გაგვაერთსისხლხორცა”, (ყველამ იცის სად უნდა მოგვძებნონ და იციან, რომ სამი თუ არა, ორი ყველა შემთხვევაში იქ ვიქნებით, შეიძლება საერთოდ ხუთნი ვიყოთ:-)).. ჩვენი ოპერატორი – კახა კი კომპიუტერებიდან გამოშვების შემდეგ ასეთ გაფრთხილებას გვაძლევს – “306-ში ლექციაა და დარბაზში პროფესორ -მასწავლებლების შეკრება, პირდაპირ სახლში წადითო”.. არადა, ამ საგნამდე წარმოდგენა არ მქონდა ვინ იყვნენ, მხოლოდ ანელი მახსოვდა სახეზე , მაგრამ აზრზე არ ვიყავი – რა ერქვა, ვინ იყო “ვაფშე”:-) ახლა კი სექტობა შემოგვთავაზეს.. ხოდა ვაყალიბებთ “ღია სექტას” (ღია რადიო არ გამოვიდა და (ჩვენგან ყოველ შემთხვევაში):-)

“ღია სექტა ყველასთვის ღიაა”. გავაკეთებთ ბაზრის კვლევას, ვიპოვნით ჩვენს ნიშას, ჩვენს სამიზნე აუდიტორიას, შევიმუშავებთ კონცეფციას, დავწერთ პროექტს, (იქნებ სოროსმაც დაგვაფინანსოს:-)) , მერე კი ვივლით და “ვისაუბრებთ ჭეშმარიტ რადიოზე, რომელიც სინამდვილეში არარსებულია , მაგრამ მაინც ჭეშმარიტია’:-) წარმატებებს ვისურვებთ:-)

 
2 Comments

Posted by on მაისი 18, 2009 in ღია რადიო