RSS

Category Archives: ღია რადიო

ჩემი მეგობარი თამუნა ანუ ბედისგან ჩაგრული:-)

ეს პოსტი არის დაბულეტებული ამბავი ბედისგან და ლექტორებისგან დაჩაგრული ჩემი მეგობრისა.

დღეს, მე, თამუნა და ანელი ვლაპარაკობდით საგნებზე, ლექტორებზე , მერე ხან იქით მოვედეთ, ხან აქეთ და და რაღაცები გავიხსენეთ. კიდევ ერთხელ გავიკვირვეთ ის, რომ განა შეიძლება იმდენი რამე დაემართოს თსუ-ში სწავლისას ერთ ადამიანს, რაც თამუნა ლემონჯავა ემართებოდა ხოლმე? მოდი, პირდაპირ “დავაბულეტებ”:

1) დალი ჩიკვილაძე : ვინც თსუს ჟურნალისტიკის მომართულებაზე სწავლობდა, ალბათ, მათ 98%-ს დალი ჩიკვილაძესთან შეხება ერთხელ მაინც ჰქონია და ისიც იცის, რომ თორმეტფურცლიან რვეულ”ზე” გაშინაარსებული “ქვათა ღაღადი” გამოცდაზე საშვის ტოლფასია, ნუ, საშვზე მეტი. განა შეიძლება, რომ გამოცდის დღეს დაგრჩეს მაინცდამაინც და ამის გამო, ძლივს გადარჩე გამოცდის ჩავარდნას?

რაკი, ეს შეიძლება ცოტა ნაცნობი იყოს, შემდეგზე გადავიდეთ.

2) საქართველოს ისტორია – მთელი სემესტრის მანძილზე, ზამთრის ყინვაში 9-ის ნახევარზე ისტორიის ინსტიტუტთან არაერთხელ შევხვედრივარ თამუნებს. (ახლა გამახსენდა, საიდან გაგვახსენდა ლემონჯავას უბედობა. შეყილაძე ჩიოდა : ვაჟა კიკნაძემ 91 ქულა როგორ დამიწერაო და მერე თამუნა ლემონჯავას ხვედრი გაგვახსენდა) თამუნა ლემონჯავას, მგონი, ლექცია არც კი ჰქონდა გაცდენილი. (თუ კი – თითზე ჩამოსათვლელი) სემესტრის ბოლოს კი მოხდა რა – ლექტორმა დაუკარგა დასწრება – აქტიურობის 30ქულა. ეს არაფერი, ეკარგებოდა გამოცდის ქულაც, თავად რაიონში იყო საშობაო არდადეგებზე და თამუნა შეყილაძე თავის ქულის გასაგებად რომ წავიდა, მისიც იკითხა. – გამოცდის ქულა არ აქვსო – ეუბნებოდნენ კომპეტენტური ადამიანები. Mანელი და თამუნა მიაწვნენ – როგორ თუ არ აქვსო; – როგორ და შეიძლება ნული ეწერაო – იმ კომპეტენტურმა პირმა. არ მოეშვნენ და საბოლოოდ იპოვნეს ის გამოცდის ნაშრომი – 30დან 26 ჰყავდა. Nნუ, დასწრება – აქტიურობის ქულები ცხადია, ვერ დაუძებნეს.

3) სოციალური ფსიქოლოგია – რადგან მასალა იყო რუსულად, თიოთქმის ყველაფერს თავად თარგმნიდა, ხანდახან მაიმუნობდნენ, წინასწარ წერდნენ სახლში და მერე “უდებდნენ” ლექტორს. (ეს თამუნა შეყილაძეს არ ეხება. მას არა თუ გადაუწერია ოდესმე ან უცდია გადაწერა, არამედ არც კი გაუფიქრია ამაზე ხოდა, თამუნა ლემონჯავას ნათარგმნი მასალით წერდნენ ერთობლივ თემებს და დაბალ ქულას ყოველთვის უწერდნენ თამუნას. ერთხელ, ანელიმ სიტყვასიტყვით გადაიწერა კოლოკვიუმი მისგან – ანელიმ თამუნასგან გადაწერილ თემაში მიიღო – 14ქულა, ხოლო თავად თამუნამ – 9:

4) რადიო – სემესტრის მანძილზე ხუთი კაცი (თამუნა შეყილაძე, ანელი, ინგა, თამუნა ლემონჯავა და მე) ერთად ვმუშაობდით, საათნახევრიან – ორსაათიან გადაცემებს ერთად ვაწყობდით, დილით 9 საათზე სამონტაჟოში ერთად ვიყავით, საღამოს დარბაზში ხუთივე ვისხედით და მომავალ გადაცემას ვგეგმავდით. სინქრონებზე ერთად დავდიოდით. საგამოცდოდ მართლა ერთად ვმუშაობდით, უცნაურ იდეებს ვიფიქრებდით, ვხალისობდით, რაღაც “ჰარმონიული ხუთეული” ვიყავით, ერთმანეთის უსიტყვოდ გვესმოდა. სადაც გამოცდას ვაკეთებდით, “იმ ადგილას” დილის ათიდან, ღამის ათამდე – გადაცემის აწყობამდე ჩვენ ხუთნი ვმუშაობდით . მოკლედ, იმ პროგრამის (რვა საათის) დაგეგმვა – გაკეთებაში ხუთივე ვიღებდით მონაწილეობას, და საბოლოოდ ჩვენი ხუთეულიდან ოთხს “ჯილდოდ” ასი ქულა შეგვხვდა, მას კი – 88:-)

განა ეს სატირალი არ არის?:)))

5) ინტერკულტურული კომუნიკაცია –ჰქონდა მხოლოდ ერთხელ გაცდენილი და სემესტრის ბოლოს ნოდარ ბელქანია ეკითხება : შენ რა, საერთოდ დადიოდი? რატომ აცდენდიო?. გამოცდაზე ლექტორი ყველას ეკითხებოდა : აბა , რა ისწავლეთ ამ საგნიდანო და თამუნას ჰკითხა : შენ საერთოდ ისწავლე რამეო?:-)

განა ეს სატირალი არ არის? და ვინ მოთვლის კიდევ ასეთი რამდენი..

ხოდა, ერთ-ერთი ბოლო ასეთი ამბისგან, მე, ანელი და თამუნა ჯერ ტელეფონით ვცდილობდით გაგვერკვია, მერე კი ვერის პარკში მსხდომები ვფიქრობდით : რა იყო მიზეზი. დავასკვენით, რომ მიზეზი იყო, ის, რომ თამუნა არ “ჩანდა”. არ იყო თავგადაჭმული აქტიური (მიუხედავად იმისა, რომ საქმეს აკეთებდა ბევრისგან განსხვავებით, რომლებიც მინიმუმ გაკეთებულს მაქსიმუმად ასაღებდნენ და სწორედ იმ ძალიან აქტიურების ფონზე ჩაიკარგა:)

დღეს გაიხსენა თამუნა შეყილაძემ – ირა ღვინერია იყო ერთადერთი, ვინც ამოიცნო ზუსტადო. “ქულებს რომ ვაჯამებდით, მისი გვარი რომ ამოვიკითხეთ – თქვა – ეს არის ის წყნარი და ჩუმი, მაგრამ ძალიან ჭკვიანი გოგო და ფრიადი დაუწერა” – იხსენებს თამუნა შეყილაძე ჩვენთან საუბარში:-P

ქალბატონო ირა, როგორ დაგემართათ ეს ა??:-) რანაირად გამოვიდა ასე?

და ახლა ის ორი უიღბლო ფაქტი, რომელიც ლექტორებთან არ არის დაკავშირებული:

1) შარშან , 23ნოემბერს თამუნა ლემონჯავა იყო ერთადერთი ადამიანი, რომელიც as lives გასაკეთებლად შარდენს არ მიასკდა , ჩაჯდა ავტობუსში და გაემართა ტელეკომპანია “იმედთან” დაგეგმილი აქციისკენ. და მას ექნებოდა ერთადერთი “ექსკლუზივი” და ჩვენსავით არ ჩაქინდრავდა თავს პაიჭაძის სიტყვებზე : ხუთმა კაცმა მომიტანა რეპორტაჟი შარდენიდანო:-D

რა დონის უიღბლობა უნდა გჭირდეს, რომ “რადიოსაჟურნალისტოდ” წასულს ავტობუსში ჩანთა გაგიჭრან და მაინცდამაინც ის უბედური დიქტოფფონი ამოგაცალონ?

განა ეს სასაცილო არ არის?

2) განა შეიძლება მხოლოდ თამუნა ლემონჯავა არ გამხდარიყო მაინცდამაინც სამაგისტრო გამოცდის დღეს და საათს ცუდად? განა მხოლოდ მისთვის არ უნდა ეპასუხა სასწრაფოს ექიმს თუ ექთანს : შენ თუ ცუდად ხარ, მე რა გიშველო, სასწრაფო ვარ , ის კი არაო?:-D ბოლოს , ისევ ეს უნდა შეშველებოდა: წნევა მაინც გამიზომეო:-)

განა ეს სასაცილო არ არის?

თქვენს გახარებას, არ დაიწყოთ : დედა, რა ცოდოაო.. ისე კარგად ”ვხალისობდით” ხოლმე მერე ამეებზე, რამე რო ხდებოდა ”ისეთი” – ამბობდა : ნუ, ასე რომ არ მომხდარიყო, ეს გამიკვირდებოდაო:-)

თამო, არ მეჩხუბო ამ პოსტზე რააა:-)))
მარტო ჩემი იდეა არ ყოფილა – სამივეს გვეკუთვნოდა:-P

 
8 Comments

Posted by on დეკემბერი 1, 2009 დუიმი ღია რადიო

 

დასასრულის დასაწყისი ანუ ბოლო კურსის პირველი დღე მეექვსეში

დაიწყო სწავლა:)

როგორც ყველა წელს, წელსაც ცუდი ამინდი იყო, უფრო ზუსტად ყველაზე ცუდი..

მეც ჩვეულებრივ წავედი თსუ – ში..

სტუდენტები, სტუდენტები, სტუდენტები…  ამდენი პირველკურსელი მეექვსე კორპუსში პირველად ვნახე, ყველგან ისინი იყვნენ. აბნეულები, დაბნეულები.. ჩემი თავი გამახსენდა, მაშინ ახალი დაწყებული იყო ინტერნეტით საგნების არჩევა. თან პირველები ვიყავით, ვინც  ფაკულტეტზე ჩავაბარეთ და არა სპეციალობაზე. მოკლედ, ძალიან დიდი არეულობა იყო.. მაშინ დეკანატიც პირველ კორპუსში იყო, მაგრად ვყაყანებდით ბავშვები. დათო პაიჭაძე და კიდევ ერთი კაცი (არ ვიცი ვინ:) შევიდოდნენ დეკანთან (მაშინ სოსო სალუქვაძე იყო), გამოვიდოდნენ – მალე იქნება ცხრილიო:)) შევიდოდნენ, გამოვიდოდნენ:)

მაშინ მეექვსე კორპუსში ამდენი ხალხი არ დადიოდა..

ახლა სოც – პოლიტების ბუდე ჩვენს საწყალ, ცისფერ , ფუნდამენტკურთხეულ კორპუსშია, ამიტომ ყველა კითხვა აქ ირკვევა, ყველა ცხრილი აქ უნდა ნახონ..

თუმცა, რატომ საწყალი (მეექვსე კორპუსს ვგულისხმობ) ? ძალიან ბევრი ცვლილება –
ტუალეტში – ქაღალდი, საპონი, ხელსახოცი.

ყველა სართულზე ახალი “სასტენდო” დაფები წარწერით  – სოციალურ და პოლიტიკურ მეცნიერებათა ფაკულტეტი. (მერე რა, “” თუ უკვე მოუძრიათ “მავნეებს” (სკოლიდან მოყვებათ ხოლმე:))ახალი სანათები, ნათურებიანი და მინაში ჩასმული ცხრილები – მუზეუმის ექსპონატივით..შელაზებული დარბაზი..

სამონტაჟოში ვისნდოუსგადაყენებული და ნორმალურადმომუშავე კომპიუტერები. (ჩვენ ვაფუჭებდით, თორე:P:P

მეორე სართულზე ახალი კომპიუტერული ცენტრი – ახალთახალი კომპიუტერებით და მაგიდა-სკამებით. (დათო ბერიკაშვილმა თუ ირინე დარჩიამ შეასრულეს პირობა:) მადლობა მათ:))

ხო, ახლა მაგისტრატურის ამბავიც – ჟურნალისტიკაზე ჩაირიცხა ოთხი ბავშვი. “ჩემი თამუნა” (რა უნდოდაა, დაბნეული იყო ამ ზაფხულში ეს ბავშვი და:)):)), კიდევ ორი გოგო და ერთი ბიჭი..

ხოდა, ცხრილებზე ჩიოდნენ – შუადღეზეა ყველა ლექციაო. მაგრამ ყველაზე მთავარი – უნდა ისწავლონ ის საგნები, რაც უკვე ნასწავლი აქვთ – იგივე საათობრივი დატვირთვით, იგივე ლექტორებთან.. (აბა რა გეგონათ? ბოროტად მოხითხითე სმაილი:))

ეს მაშინ, როდესაც ორიოდ კვირის წინ თათია მჟავანაძე თავის კაბინეტში დათო პაიჭაძის მაგისტრატურაზე ამბობდა, რომ მაგისტრატურაში ასწავლიან იგივე საგნებს, რასაც ბაკალავრიატში. გამოდის, რომ ერთსა და იგივე ცოდნაში სხვადასხვა ხარისხს აძლევს სტუდენტს და ამიტომაც სამართლიანად აპროტესტებდნენ ბავშვებიო.. (ნუ, მე ბავშვებისგან არ გამიგია ეს პროტესტი, უბრალოდ, ვეკუას ინტერვიუ მაქვს წაკითხული ასავალ-დასავალში და იქ ამბობდა მსგავსს).

ეს მაშინ, როცა “მედია და ახალი ტექნოლოგიები”  იყო არაჟურნალისტებისთვის და ამათი პროგრამა კი  სწორედაც რომ ჟურნალისტური განათლების მქონე ბაკალავრებისთვის არის განკუთვნილი .

ძალიან მაგარი – იმ ოთხიდან ორი თუ დაფინანსებას ვერ მოიპოვებს, არ აპირებენ დარჩენას. მესამეს ცხრილი არ აწყობს და თუ დარჩა მარტო თამუნა, მერე ნახოს მაგან:)) მარა, იმედია გაითვალისწინებს იმ რჩევას, რასაც მე და ანელი ვაძლევთ და:)))

ჰო, ეს მერე:))

 
14 Comments

Posted by on სექტემბერი 28, 2009 დუიმი ღია რადიო

 

ტეგები: , , , , , ,

“ჩემი მუსიკა”

ეს სახელწოდება ღია რადიოს ერთ-ერთ გადაცემას ერქვა, იმ გადაცემაზე არაფრის დაწერას არ ვაპირებ ცხადია, უბრალოდ გამახსენდა:)
ამ პოსტში გავაკეთებ მცირე მიმოხილვას იმისა თუ როგორ მექცა ჰობად “ისეთი” მუსიკის მოსმენა, დაჩეხვა – მაიმუნობა ანუ ანტიპრომოების კეთება. (არადა, სიმართლე რომ ვთქვა, იყო დრო, როდესაც სოფელში “თამუნას დავარქმევ მე ჩემს გოგონას“, “ისევ მიმატოვე, ისევ გამიბრაზდი, ისევ აირია ჩემი კარტი” თუ “რა ვქნა, რომ ბედი არ მწყალობ” – ზე სიამოვნებით მიცეკვია და მერე “ვიღაც-ვიღაცების” გამო ნოსტალგია რომ დამწყებია, ძველ დროსთან ერთად ეს სიმღერებიც გამიხსენებია:)))

music20notes

გუშინწინ ღამე Full Circle – ს ვეძებდი აეროსმიტის შესრულებით, ავოეზე ვერ ვნახე და მუს.ჯი ზე შევედი. ამასთან ერთად ” უცნობი მომღერლის” “თინიკო ამოაგდო – გამახსენდა ჩემი ყოფილი პროფესია – ანტიპრომომეიკერობა და რადგან ძალიან არ მეძინებოდა, ღამის 4საათზე unknoun artist “დავსერჩე”.
ამოყარა და რა ამოყარა:)
“განა მე შინი ცოლობა მინდა,
განა მე შენი სიყვარული მკლავს,
პროსტა მე შენი დილიხორი მაქვს,
ასე ლამაზი თვალები რომ გაქვს”.

ასეთი 16-17 სიმღერა.. მეც კი არ მქონდა მოსმენილი:)))
ვეცი “აუდიშენს”, დავჭრა-დავჩეხო მეთქი, მაგრამ რადგან ჩემს აუდიშენს რღრაც ანომალია სჭირს – ერთხელ “აუდიშენშიჩანაგდები” ფაილი მეორედ აღარ იხსნება – ვერ მოვახერხე ჩემი ანტიპრომოებისთვის მარგალიტების შემატება (მომავალ თაობას ხომ უნდა:)))

რას ვფიქრობ მე ამ მუსიკაზე? “სად წერს ეს ხალხი საერთოდ”?…

ზოგი მეუბნებოდა – მართლა გიყვარსო:)
მაგ – ანელი:)
ერთხელ დათო პაიჭაძემ მითხრა – სერიოზული საფრთხეა, მართლა არ შეგიყვარდეს ეს სიმღერებიო:))
ერთხელაც, იმავე დათო პაიჭაძეს უნდა მოესმინა გადაცემა “ჩემი მუსიკა” და ეს ვისი გაკეთებულიაო? – ჩემი მეთქი. გაეცინა და – მე ვიცი, თქვენი მუსიკა რაც არისო🙂 კი გაიხუმრა, მაგრამ ხუმრობაში სიმართლის მარცვალი ყოველთვის არის:-)

სადაც კი რა ანტიპრომო “გაიჟღერებდა”, სულ რომ ჩემი გაკეთებული არ ყოფილიყო, “უცნაურ” ქართულ სიმღერებზე მე მიყურებდნენ ხოლმე.. ჩემს სამარკო ნიშნად იქცა:)
მოკლედ, ეს სიმღერები მართლა მიყვარს, ვაღიარებ:)
მაგრამ როგორც “თქმულა”, სიყვარული არის სხვადასხვა სახის:) ჩემი სიყვარული არის შემდეგი:

რაც უკვე ვიცი, ვთქვათ, “ლერწამისა და ტანი შენის” აღარ მოვუსმენ ასი წელი, მაგრამ ახალ სიმღერას რომ ვნახულობ, უცნაური, სასაცილო შინაარსის მქონეს – სიამოვნებით გავდივარ ბოლომდე და იმ შინაარსზე მაგრად ვხალისობ. “დაჟე” რაღაცებს ვინიშნავ კიდეც:)
მოდი და ნუ იხალისებ – “მხოლოდ ერთხელ შემხვდი, შენ ჩემო ფერია, მხოლოდ ერთს გაკოცებ ნაზი მოფერებით და სახლში გაგიშვებ თუკი გვიანია”:)
მაგრამ სასტიკად არ მიყვარს, მარტო რომ მიწევს ამის მოსმენა.. რადგან მინდა “ჩემი აღმოჩენის სიხარული სხვასაც გავუზიარო, ამიტომაც ახალ სიმღერებს რომ “ვიშოვნიდი” ხოლმე, სასწრაფოდ ჩავურთავდი ბავშვებს “შესაფასებლად”..
ისე, ამ თემაზე წერით იმდენს მივაღწიე, რომ ჩემს ბლოგთემებში სავსეა – სურამელაშვილი (არადა, ეს დონეა:), “ქვაზე დახატულს“, “რა ვქნა რომ “ბედი არ მწყალობს” და მსგავსი.
ბოლოსთვის ისიც უნდა ვაღიარო, რომ მანამ, სანამ ანტიპრომომეიკერი გავხდებოდი – ვუსმენდი რუსულ-ქართულ პოპს, არ მიყვარდა ირაკლი ჩარკვიანი, არ ვიცოდი ჯონ ლენონი და პოლ მაკარტნი “ბითლზელები” რომ იყვნენ:)
ლედ ზეპელინი გაგონილი არ მქონდა და ჯენის ჯოპლინი კაცი მეგონა:)
ვოტ ტაკ:)
აბა ახლა მკითხეთ? :))

 
14 Comments

Posted by on სექტემბერი 13, 2009 დუიმი ღია რადიო

 

ტეგები: , , , , , , , ,

“ლასის” ფენომენი

ლბი, ლფი. ლპი
ლძი, ლცი, ლწი..

მოკლედ, რბილი “ლ”…

ჩემი ამჟამად ყველაზე გადაულახავი პრობლემა:)

326bo675okstysdty

პირველად რომ აღმოვაჩინე თუ აღმომაჩენინეს, მეორე კურსზე ვიყავი.. ქართულს გავდიოდიდა ლექტორმა ბავშვებს შეამჩნია და დავალება მისცა “დღეში სამჯერ ჭამის წინ ლ-ზე ივარჯიშეთ სარკის წინო”. გამეცინა ამ სამჯერ ჭამის წინ-ზე.. შენ რაღა გაცინებსო და მე უარეს დღეში ვყოფილვარ..
მეც მომცა იგივე დავალება.. მაგრამ ვარჯიშს თავი დავანებე რატომღაც მას შემდეგ, რაც ერთხელ სემინარის ჩაბარებისას დამაყენა დაფასთან და ხმამაღლა დამაწყებინა “ლ”-ს შემცველი სიტყვების გამეორება.. მე რო ვარბილებდი, თავად მაჯავრებდა და ბავშვებიც იცინოდნენ…. მაშინ იმაზე ხათრიანი და ჩუმი ვიყავი, ვიდრე ახლა ვარ, გავბრაზდი, მაგრამ ვერაფერიც ვერ ვუთხარი და მის ნაცვლად საკუთარ თავზე ვიყარე ჯავრი – თავი დავანებე ვარჯიშს, რითაც გავითხარე სამარე:)

მეორედ სტუდიაში, შარშან ოქტომბერში, რადიოგადაცემა ახალი დაწყებული გვქონდა და მეორედ ვიყავი სტუდიაში შესული ხმის ჩასაწერად. პირველი დავალება მუსიკალური პრომოს გვქონდა და მაშინ არ შემეტყო იმდენად გა”ლ”იება,
ვოისერის ტექსტი რომ ჩავწერე და გამოვედი, ფაილის დამახსოვრებისას კახა ოპერატორი მეკითხება – რა გვარი ხარო? ვუთხარი. მეგრელი გყავს ვინმეო? არა მეთქი.. აბა, რა მეგრული “ლ” გაქვს რა არისო..
იმის შემდეგ, ყოველ ორ ჩაწერაში ერთხელ მეუბნებოდა..
შევეცადე გამეხსენებინა სავარჯიშოები და მემეცადინა, მაგრამ რაც უფრო მეტს ვცდილობდი , მით უფრო მიჭირდა, ხშირად ვჩერდებოდი სიტყვის იმ ადგილას სადაც “ლ” იყო და ვცდილობდი გამემაგრებინა.. უჰ რაღაც საშინელება გამომდიოდა..

image_large

მერე, ანუ მეორე სემესტრში სწავლის დაწყებიდან ერთ თვეში მივაღწიეთ “თეატრალურის კარებამდე” (დიდი მადლობა ირინა დარჩიას, რომელიც დაგვეხმარა და მიუხედავად დაგვიანებისა, მაინც გაგზავნა რექტორის თხოვნა ჩვენი გვარებითურთ).. ლექცია კვირაში ერთხელ გვქონდა, ჩვენც ყოველ პარასკევს თატრალურისკენ გზას დავადგებოდით ხოლმე…
იქ “აღმომიჩინეს”, რომ “ოუ”-ს თუ “უუ”-საც ცუდად წარმოვთქვამდი, კიდევ ტუჩებს ვერ ვამოძრავებდი საერთოდ, ლექტორმა – ტუჩის კუნთები საერთოდ არ გიმუშავებს, მოდუნებული გაქვსო:) მეტი ძალიან ისეთი პრობლემა არ მქონია.. მაგრამ ლ-ზე რომ მივედით, მაშინ ოოოო.., ყველაზე რთულ დღეში მე ვიყავი.. სამაგიეროდ უცხო სიტყვებს, სადაც “ლ” რბილად უნდა წარმოითქვას , სხვებს რომ უჭირდათ, მე ისე კარგად ვაკეთებდიიი:)))
მერე ანელიმ მოიფიქრა – მოდი, ისეთი სიტყვების ლექსიკონი გავაკეთოთ, სადაც “ლასი” არ იქნება, ყველა სიტყვას ხომ აქვს სინონიმიო.. მაგრამ ვერ შეეგუა იმას, რომ ვერ იტყოდა ლედ ზეპელინს, პლანტს, ოლივერ კანს, ანელის, ედიშერაშვილს.. ბოლოსდაბოლოს სურამელაშვილს და “ლერწამის და ტანი შენი”-საც კი ვერ ახსენებდა:))

ნუ, 15კვირიდან “ტაკ მინიმუმ” რვა გაგვიცდა – სამი-ოთხჯერ ლექტორმა გაგვიცდინა – ვიღაც დაეღუპა, მერე სპექტაკლი ჰქონდა… მერე აქციების პერიოდში თეატრალურს ადრე კეტავდნენ ხოლმე და ასე დავრჩით ისეთივე ან თითქმის ისეთივე მეტყველებით, როგორითაც ვიყავით:))
სამაგიეროდ, ლექტორმა ყველა უმაღლესი ქულით შეგვაფასა – ისინიც, ვინც ლ-ს ვარბილებდით, ისინი, ვინც არ არბილებდა და ისინიც, ვისაც პირველი ლექციის მერე არ უვლიათ:-)))
რადიოს ლექტორს “პერსონალურად ლასზე” შენიშვნა არ მოუცია, მაგრამ ბევრჯერ მითხრა, რომ საარტიკულაციო პაარატზე ბევრი მქონდა სამუშაო – “ჩემთვის მთავარია, როგორ ჟურნალისტიკას აკეთებთ , მაგრამ თუ სამაუწყებლო მედიაში აპირებთ დარჩენას, აუცილებლად დაგჭირდებათო”.
საგან “კონფლიქტების გაშუქების” საბოლოო გამოცდაზეც რადიორეპორტაჟი გავაკეთე – as life – დევნილთა დასახლება ხურვალეთიდან. ხოდა, ყველაფერი ადგილზე მქონდა ჩაწერილი.. რომ მოვასმენინე ლექტორს, ნინო ჟიჟილაშვილმა მითხრა – ლ-ს არბილებ მაგრამ ხან ურტყავ და ხან არაო:)
ეს გამახსენდა დღეს (უფრო ზუსტად გუშინ, ღამის სამი საათი დაწყებულა), როდესაც მწვანე ტალღაში მედეა იმერლიშვილმა წამაკითხა ტექსტი და მითხრა – “ლ” გაქვს ერთადერთი პრობლემა , მაგრამ ზოგან არ არბილებო…

ხოდა, ეს ამხელა პოსტი იმას, რომ “ლ”-იანებო ამა ქვეყნისa, შევერთდეთ და ერთად ვივარჯიშოთ:
ლმნი, ლმნე, ლმნა, ლმნო, ლმნუ, მნლი, მნლე, მნლა, მნლო, მნუ…

 
25 Comments

Posted by on აგვისტო 28, 2009 დუიმი ღია რადიო

 

ტეგები: , , , , , , ,

დაგვიანებული პოსტი

დღეს მაილზე ძველ გზავნილებს ვათვალიერებდი და უცებ დამხვდა – თამუნას წერილი – სადაც მიგზავნიდა ვორდის დოკუმენტს განმარტებით, რომ ეს იქნებოდა “პატარა რეკლამა – ანონსივით რაღაც” – და აგვეტვირთა საიტზე ან ბლოგზე.. იმ დღეს გავიგეთ, რომ რადიო აღარ იქნებოდა და სადღა ავტვირთავდით, მერე დავიწყებას მიეცა საერთოდ და ახლა ვტვირთავ, მაინც:)))

 

ყოველ პარასკევს თქვენ უსმენთ :

1)

დღის შემაჯამებელი

საინფორმაციო გამოშვება:

pg48_microphone_713                 

        2)      ,,აისბერგის პრინციპი “

                                გადაცემა   განათლების სისტემაში მიმდინარე რეფორმების შესახებ.  (ამ გადაცემას ჯერ ერქვა “განათლების რეფორმა”, მერე ვფიქრობდით: “ისმინე სწავლის მძებნელო”-ს ან “სწავლის ძირი მწარე არის”:))))

books

 

 

3 .   

  ,, ექსლიბრისი “_ გაგაცნობთ ახალ წიგნებს (წიგნის ჭია უნდა დაგვერქმია, მაგრამ მგონი ანელის არ მოსწონდა – წიგნის ჭიით შემოგიერთდებოთ, ცუდად ჟღერსო. მერე დათო პაიჭაძემ “მოიფიქრა”, მარა მთელი ლექცია გვიხსნიდა, რას ნიშნავდა. ანელიმ თქვა – პირველი გადაცემა სათაურის განმარტებაზე გავაკეთოთო:)

untitledk

 

4)

ღია მიკროფონი _

ჟურნალისტები თქვენთვის უცნობ ისტორიებს იხსენებენ.  (ამასაც ჰქონდა ბევრი სათაური, პირველი – ქართული ჟურნალისტიკის ისტორია (პრომოს ჩაწერინება დალი ჩიკვილაძისთვის გვინდოდა, ვისი თუ არა მისი ხმა უნდა გაფონვოდა უახლესი ჟურნალისტიკის ისტორიას:) მაგრამ, თამუნამ არ “მოისურვილა” ეს სახელი და დაარქვა ჯერ “ჟურნალისტის დღიური”, რაც “მიგვიბლოკეს” – ჰქვია უკვე გადაცემასო.. მერე გვინდოდა რაღაც ისტორიებთან დაკავშირებული, შემოგვთავაზეს “ნაცნობი ისტორია”, მაგრამ უცნობი რომ მოყვეს თქო? საბოლოოდ, შერჩა ღია მიკროფონი, თუმცა მერე გავიგეთ, რომ რაღაც სხვა გადაცემას რქმევია.. ასეა რა, ჯერ არ მოგიფიქრებია, რომ უკვე გაფცქვნიან:)

RadioStudio-Microphone

 

5)    გადაცემა ,,მწვანე ვაშლი” _ ჯანსაღი ცხოვრების  წესის შესახებ.  უჰ, აქ უნდა გენახათ, რა იდეების წამოვიდა – თავიდან ადამიანური სახელებს გვაწოდებდნენ – ვიტამინი ცე (მაგრამ , დემ რა დაგიშავათო?), ექიმი ჰაუსი და მასეთები უკვე “აფცქვნილი” დაგვხვდა.

მერე რო ვერაფერი ვეღარ მოვიფიქრეთ , შემოგვთავაზეს შარდის ბუშტი:-) ლათინურად:) მერე ირაკლი ხვადაგიანმა თევზის ქონიო..

მშვენიერია – ახლა ბითლზებს მოუსმინეთ, მას შემდეგ კი მე შარდის ბუშტით დაგიბრუნდებით:)

ან – თევზის ქონი დღეს ამით გემშვიდობებათ…

b09e7db74247c2a6

 

6)    ,,კვირის თემა”_ ქართული პრესა კვირის თემის შესახებ.  ნუ , ამის სათაური რაც იყო, ის დარჩა:))

Newspapers

7)

,,სპორტსმენთა პორტრეტები” – შინაარსი გასაგებია ალბათ, ამის სახელწოდებაც როგორც მონათლა ანელიმ, ის შერჩა:)

8532-sport-weetjes-sportlocaties

8)

,,ჩემი მუსიკა” _ ღია რადიოს ჟურნალისტები თავიანთ საყვარელ მუსიკასა და შემსრულებლებს წარმოგიდგენენ.  სულ ოთხი გადაცემა მოესწრო, შესაბამისად ინგას და თამუნა ლემონჯავას “ოჩერედი” ვერ დადგა:) ამის სახელწოდებაც ათამაშეს ბევრჯერ, პრინციპში, ეს სულ სხვა გადაცემა იყო და სხვა გადაცემის სახელს კი არქმევდნენ:)

music%20notes

ესაა რა:)

ყურადღება!!!

საავტორო უფლებები დაცულია:)))

 
7 Comments

Posted by on აგვისტო 27, 2009 დუიმი ღია რადიო

 

ტეგები: , , , , , , , , ,

მზეს ველოდეეეეეეები…

ძალიან რომ არ დამიძველდეს, გუშინდელ გასეირნებას (ყარაბახში არა) ვაკის პარკში მივპოსტავ ცოტას.
შევხვდით მე, თამუნა და ანელი.. უნდა გენახათ, 23აგვისტოსთვის რა შესაფერისად გვეცვა.

Photo-0146

თამუნას ზამთარში რომ აცვია ხოლმე ისე – თხელი კოსტუმი და ყელსახვევი. მე გრძელსახელოიანი და კაპიშონიანი ზედა.. აი ანელის – სპორტული ეცვა გრძელსახელოიანი და კიდე ხელზე გადაკიდებული დუტის “ბუშლატა” მოჰქონდა;-)
ჰმ, რა მაცინებს, კარგად კი მოვიხვიეთ მუხლებზე? აბა, “ჯანი” ხომ უნდა გაგვეთბო.

Photo-0145

დავსხედით, ვეძებდით მზიან სკამს.. აჰ, სად იპოვნიდი?
ვილაპარაკეთ ყველაფერზე, რაზეც კი შეიძლებოდა ლაპარაკი – თსუ-ს და ილიაუნის მაგისტრატურაზე, მიმინოშვილსა და მის შვილზე, იბერზე, კოვაჩსა და როზენსტილზე, ნაირაზე, დონა ენრიკეტაზე 🙂 ნაპოლეონზე და რომის პაპებზეც კი..მოვყევით სიზმრები და ა.შ..
მერე ანელი და თამუნა ციყვებს დასდევდნენ სურათის გადასაღებად , მე კიდე ანელის და თამუნას..
მერე გამოიარა ერთმა ყმაწვილმა, “სიმპატიჩნიო” რო იტყვიან – ისეთმა. ჯერ იკითხა – საათი გაქვთო? -არა თქო.. (მართლა არ გვქონდა, მობილური კიდე არ უკითხავს, საათი უნდოდა).
მერე მიუბრუნდა ანელის – შუაში იჯდა) და – ამას გავიცნობ რააო? (თამუნასკენ მიუთითა).
– მე რას მეკითხები, ამას ჰკითხეო – ანელიმ.
– გაგიცნობ რაა – მიუბრუნდა თამუნას.
– არა, რატომ?
– გაგიცნობთ, სადმე დაგპატიჟებ ხოლმე და პატივს გცემ:-)
– არა, არ მინდა.
– რატომ არ გინდა?
-ჰყავს უკვე ადამიანი, ვინც პატიჟებს ხოლმე – (ეს ანელი ჩაერთო)
-აააა, საქმრო ჰყავს?
– არა, ქმარი..
– ქმარი? გილოცავ
და წავიდა..
ჭეშმარიტი ქრისტიანი არ იყო ახლა ის ყმაწვილი?
შემდეგ თამუნამ განაცხადა – ახლა ასე თბილად რო არ გვეცვას, ზაგარს მივიღებდითო.
-სად მივიღებდით, სად არის მზე? – აღშფოთდა ანელი.
-აი, ხო ანათებს.
-ნათებით ნათურაც ანათებს სახლში, დაჯექი და მიიღე აბა?:-))))

გასხივოსმებული “მე”:-)

Photo-0137

Photo-0134გათბა ჯანი, გათბა, უჰ, უჰ, უჰ, უჰ (ანუ, ანელი დუტი მუხლებზე:-)

იმის მერე კი სულ ვიყინებოდით და ვიყინებოდით..

 
10 Comments

Posted by on აგვისტო 24, 2009 დუიმი ღია რადიო

 

ტეგები: , , , , , , , ,

“პოსტლექცია” – :-))

გუშინ, ჩანთა დავალაგე, რომლითაც ბოლოს დავდიოდი უნიში, ბევრი რამ აღმოვაჩინე – ქვითრები ყველანაირი გადასახადის , ავტობუსის ბილეთები, ჩემი ჯგუფელის ფლეშკა, დიქტოფონი და მისი აქსესუარები, მისალოცი ბარათები, და რვეული – სადაც ერთი წლის მანძილზე ყველაფერს ვიწერდი (რადიოზე).. ჩანაწერები ლექციებზე – პირველი სემესტრის და ჩანაწერები – გადაცემის პრომოების, ლაინერების, ტიხრების, ტექსტების.
გული დამწყდა, რომ “ვიღაცას” სველი სალფეთქები ჩაუდია რვეულში და ისეა გაფუჭებული, რომ ნაწერი ძლივს იკითხება..
სანამ გაფუჭებული, “პოსტლექციას ჩაგიტარებთ”:-)

1) adobe audition 2.0
ბგერის სამონტაჟო პროგრამა.
F8 – მონიშვნა.
მარკერი არ იშლება – ფრთხილად..
F11-მონოს გადაქცევა სტერეოდ და პირიქით..
ხმის აწევ-დაწევა –
Effects-amlitude-amplify-მთლიანად.

პროპორციული-amplify fade
საწყისი და საბოლოო დონე,
ერთფაზიანი დადაბლება – amplication
ორფაზიანი..
ა) საწყისი დონე – 0, საბოლოოო -სასურველი.
ბ) საყისი გახდება საბოლოო და გათანაბრდება.
გ) ვანულებთ და ვუკლებ.

ხმების შერევა – mixpaste.

მიდით და ისწავლეთ მონტაჟი:-)))

დავალება – 8-10წუთიანი ინტერვიუს მონტაჟი. გავხადოთ 2-3წუთიანი სინქრონი.
მაქსიმუმ 30წამიანი მუსიკალური პრომო.

ვოისერი

ვოისერი იწყება მთავარი პრობლემის უმოკლესი გადმოცემით. , რომელიც შეიძლება დაიწყოს წამყვანმაც და ჟურნალისტმაც.

მაგ.ფოთში საცხოვრებელი ბინა ინგრევა. სიუჟეტს განაგრძობს თეა აბსანძე.

ხანგრძლივობა – 40წმ – 2წთ.
ინტრო და თხრობა. (ინტრო ანუ ლიდი. მ.ა).

მარტივი.
უსმინეთ საკუთარ ნაწერს..
დავალება – ვოისერი.

პაკეტი

დოკუმენტურ მალასაზე დაყრდნობით…
თემატური მასალა…

ავტორის ტექსტი,
რესპონდენტთა ხმები,
ხმები კოლორიტისთვი…
მდიდარი არქივი -gpb.ge
ადამიანები, რომელებიც თემასთან კავშირში არიან.
რეპორტიორი, სახელმწიფო მინისტრი,ვეტერანი, მოქალაქეები, სიმღერა, საპატრიარქო, სტალინი, (ეს ერთ-ერთ პაკეტში შემავალი ხმების “პატრონების ჩამონათვალი).

თითო ხმა 40წამამდე,
პაკეტი მაქსიმუმ 6წუთი, კარგია 4წთ.

შემადგენლობა)
შესავალი
თეზა ან არგუმენტი
კონტრარგუმენტი, ანტითეზა,
ხმოვანი კომპონენტები,
დასკვნითი ნაწილი.

ერთი თემა, ერთი მასალა.

ისიც ყვება, არ იმეორებს რესპონდენტის ხმას. (თუმც რამდენიმე დღის წინ, რეალურ რადიოში მითხრეს, რომ სინქრონის წარდგენისას უნდა გავიმეორო რესპონდენტის ნათქვამიც, მაგრამ მაინც ამ სიმართლის მჯერა:-)
ბალანსი მრავალმხრივია.

მასალის შეგროვება, მინიმუმ ორი მხარე.
გარემოსთვის დამახასიათებელი ხმები, კითხვებიც უნდა ისმოდეს მკაფიოდ,
ძალიან ბევრს ნუ ჩაწერთ..

ჟურნალისტის ხმა არაუმეტეს 1/4.

საინფორმაციო გამოშვება..

პოლიტიკა, საგარეო პოლიტიკა,ეკონომიკა, კულტურა, სპორტი, განათლება, ეკოლოგია, ბიზნესსიახლეები, სასამართლოები, ხელოვნება-გამოფენები, რეგიონალური ახალი ამბები, კავკასიური ამბები, ტექნოლოგიური სიახლეები, სამეცნიერო ცხოვრება, ქალაქური ცხოვრება, ღამის ცხოვრება, კრიმინალი, აფიშა, ამინდი, სტიქიური უბედურება, შოუბიზნესი, კატასტროფები – დაფაზე ჩამოყრილი თემები, რასაც შეიძლება საინფორმაციოში შევეხოთ.
ვერნონ გენიოს ლითლი – ეს წიგნის თუ ავტორის სათაურია – წიგნი იმაზე თუ როგორ სამართლიანად ვერ იტანენ ჟურნალისტებს, ვინმეს არ გაქვთ?:-)
min.30წმ-ჰედლაინების კრებული.
პირველი დავალება – ლიდი რეზიუმეები, ოთხ კითხვას მაინც უნდა პასუხობდეს.
მთავარია რა? ანუ ამბავი.
4-5ნიუსი შეიძლება ჩაეტიოს.
ნიუსში დაძაბულობა კაია, 30წამში ვერ მოხდება.

ერთწუთიანი:
ა) ჰედლაინების გაგრძელება,
ბ) ოდნავ უფრო დაწვრილებით ყვები,
გ) სულ ორი ნიუსი, მოზრდილი თხრობა – პატარა სინქრონი კაია,
დ) შეიძლება იყოს ერთი ვოისერიც..

2და სამწუთიანი – ერთწუთიანის ტიპოლოგია.

5წუთიანი-ჩამოყალიბებული ნიუსები, სინქრონები აუცილებლად..

40წამზე მეტი არა კორესპონდენტის ხმა და 25წამზე მეტი არა – რესპონდენტის.
შეიძლება 15წუთიანი და 30წუთიანი.
ამინდი და ვალუტა.

ინტერვიუ

თემის შერჩევა და მერე რესპონდენტი.
ინტერვიუსთვის მზადება – ფაქტების დაზუსტება.
საინფორმაციო ხასიათის ინტერვიუ-ინფოს მოპოვება.
მსჯელობითი ხასიათის, კომენტარი, ჩივილები, გასართობი ინტერვიუ.
გამომწვევი და ცოცხალი.
რბილი და თავისუფალი სტილი
ინტერვიუს ფოკუსი,
არ ხართ მორჩილი მთხოვნელები – თუ ისინი თავის საქმეში არიან სპეცები, თქვენ ჟურნალისტიკაში ხართ მხეცები.

საკითხებს გავუგზავნით, შეკითხვებს არა.
მაქს ვებერი – პროტესტანტული ეთიკა და კაპიტალისტური.. (ეს წიგნია, რო წამოვიზრდებით, უნდა წავიკითხოთ:-).

რამდენ ხანს გასტანს.
ორჯკერ მეტის მოჭრა ცუდია. (მონტაჟი იგულისხმება).
მასალა ესადაგება როგორც თემას, ისე რესპონდენტს..
კითხვა სხვა ფორმულირებით..
ინტერვიუს გაუქმება..
რესპონდენტის მომზადებაც..
შეკითხვები როგორ ისმის.
აუდიტორიას აინტერსებს მათი პასუხები და არა თქვენი კითხვები..
რესპონდენტთან არ კამათობ.
მოკლე კითხვები.
დახურულ შეკითხვებს ვერიდოთ..
ნუსხა.. (ეს არ ვიცი, რარომ მიწერია, ალბათ, საკითხების ან კითხვების ნუსხა იგულისხმება).
ლოგიკური თანმიმდევრობა..
ოპონირებული კითხვის წყარო მიუთითეთ..
სვამთ მსმენელთა კითხვებს..
კითხვაში იყის კითხვითი სიტყვა,
თითო ჯერზე თითო კითხვა.
ჰიპოთეზები კითხვაში არა – ბადრიჯანს რომ ფრთები ჰქონდეს, მერცხალი იქნებოდა...
სპეკულაცია-განსჯა..
მხედველობითი კონტაქტი,
სიცილი შიძლება, გოდება არა.
არ არის ჩვენი საქმე კითხვებზე პასუხის გაცემა.
რბილი გარემო..

as life

შესავალი, ხმები, ინტერესის გარემო..
ჟურნალისტი წერს და ადგილზე იწერს ინტროს..
შესავალში სჯობს ატმოსფერო..
თხრობა და ჩვენება..
ინტრო,
ატმოსფერო და ადამიანის ლაპარაკი,
ჟურნალისტის ლაპარაკი სხვადასხვა ადამიანებთან, პატარ-პატარა ინტერვიუები,
სარწმუნოა, არის ჟურნალისტისადმი ნდობა, ართობს მკითხველს.
არ არის მონოტონური,
რადიოს stand up –
1. მე ვიმყოფები აქა და აქ.

2.ჩვენ ვართ იქ, სადაც რაღაც ხდება.
დიდი დოზით საკუთარ თავს არ აჩვენებ.

3. მთავარ პერსონაჟს უღრმავდები და მეტს ალაპარაკებ.

4. თვითონ აღწერ ყველაფერს..

სითამამე, კარგი ხარისხოს ჩანაწერი, აკუსტიკის ხარისხი, იდენტიფიცირებადი ხმები. მაქს 4წთ.
მონტაჟი, რომელიც საერთოდ არ იგრძნობა – უმაღლესი პილოტაჟი.

წარდგენა

ა) ჩემს გვერდით არის ის..
ბ) მე ვუახლოვდები მას..
გ) მე ვეკითხები მას..
დ) მოგმართავთ თქვენ, წარდგეთ,,
ე) გიშვერთ მიკროფონს და ახდენთ თვითწარდგენას.

აუდიოდღიური –
კითხვებს არ სვამ.
არაცნობილი.
ერთი-ერთზე – ჩამწერი და რესპონდენტი.
ტექნიკური უწიგნურობა.. (ეს არ მახსოვს:-) სავარაუდოდ, დიქტოფონი არ უნდა დაუტოვო ისეთს, ვინც აზრზე არ არის ამ ნივთის.).

მონტაჟი არ უნდა იგრძნობოდეს…
რაც უნდათ, ის ქნან..

სახელი, ასაკი, რას აკეთებს..
მაქს.5წთ.
აბერაციული მორალი… (ამის ზუსტი განმარტება მაინტერესებს, უფრო ზუსტად ამ ფრაზის – აბერაციული მორალის კოორდინატთა სისტემაში იყო ჩაკარგული. ამ ფრაზას ორი მსუყე სიტყვა გადმოსცემს მარტივად, რომლებიც არ ვიცი და ძალიან მაინტერესებს:-)

სულ ეს იყო.. დილის პროგრამა დამრჩა, რომელიც არ იკითხება – უნდა იყოს ცოცხალი, სიმხნევე ხმაში, არ უნდა იყოს დამთრგუნავი.. დილის ბლოკზე ამ ლექციის იქითაც ბევრი ვიცი ჩემი ჯგუფელების წყალობით. (სადიპლომო გააკეთეს – დილის ბლოკი რადიოში და ზეპირად ვიცი მათი ნაშრომი:-)

გამოყენებული ლიტერატურა – გაუბედურებული (სველი სალფეტქით) კონსპექტი – დავით პაიჭაძის ლექციებიდან..

.

 
დატოვე კომენტარი

Posted by on აგვისტო 18, 2009 დუიმი ღია რადიო

 

“მარგალიტები” ღია რადიოს:-)

ვინაიდან და რადგანაც ჩემმა ჯგუფელმა მირჩია კრებული გამოეციო (რეზო ამაშუკელს მაინც ვაჯობებ:-),  გადავწყვიტე “არ დავუკარგო” ჩემი “შემოქმედება” მომავალ თაობას და ერთ პოსტში მოვაქციო.

 “ვაქვეყნებ” გადაკეთებულ “ლექსებსა” თუ “სიმღერებს”, სადაც მხოლოდ შინაარსი მაქვს ჩადებული და ბევრ ფილოლოგიურ შეცდომასაც არ ვერიდები რითმისთვის.

ეს წანამძღვარი იმისთვის, რომ ვინმემ თუნდაც არ გაიფიქროს, რომ პოეტობა თუ არა, გიჟპოეტობა მოინდომა ამ უბედურმაო.

 ეს ახლა უბრალოდ დაწერილი არ გეგონოთ, ყოველი “მარგალიტი” რაღაც-რაღაცებმა “ჩამაგონა”. მაგალითად, პირველი არის ამ ფოტოდან წამოსული “იდეა”.

5840_1126760368912_1224252127_30424940_3723353_n

ანელი, თამუნა, ოპერატორი ავთო და ჩემი ჩრდილი..

ლექსის ორიგინალი – მურმან ლებანიძის “ოდესმე დიდი ყოფილა საქართველო“.

ღია რადიოს ვერსია:

რა დროს სიცილია, მოუკვდა პატრონი,

ჯიჯღინით აგვიკლებს კახოპერატორი,

მაგრამ გავბლატავდით, ვაჰ, დრონი, ვაჰ დრონი,

დღეს მორიგეა ავთოპერატორი.”

 

 შემდეგი, ეს არის ამ სურათიდან წამოსული, როდესაც მაიკო გაბულდანმა თამუნას კომენტარი დაუტოვა – სტუდენტობის ნახევარი ასეთ პოზაში გაატარეო.

5840_1126749568642_1224252127_30424932_7788800_n

მაშინვე გამახსენდა ჩემი ანტიპრომოები (მაინც ვერ შევეშვი) და სიმღერა – ასეთია ქურდი კაცის ბედი..

ასეთია ღიარადიოშნიკის ბედიიიი,

ხმის ჩაწერა უკან დასდევს მუდაააამ,

და კურსის ნახევარზე მეტიიიიიიიი,

სტუდიაში გაატაროს უნდააა.

სტუდიაში მოვკვდე, დავიტანჯოოო,…

რა ვქნა, რომ კახას ვერ ვხედავ მზიანს,

შენ კომპებთან ვინ მიგიშვებს კარგო,

პაიჭაძის სტუდენტები ზიან:))

რაც შეეხება მომდევნო “ლექსს”, ესეც იმავე ფოტოდან “მოდის”, ორიგინალი იოსებ ნონეშვილის (ჩემი ბავშვობის პოეტი, ნახევარი წიგნი ზეპირად ვიცოდი. სტუმრები რომ მოვიდოდნენ, მთელ საღამოს სკამზე შემდგარი ვატარებდი და ლექსებს ვყვებოდი) “შენ საქართველოს დედოფლობა დაგმშვენდებოდა

თამუნა, შენ ხმის ოპერატორობა დაგმშვენდებოდა,

დაგმშვენდებოდა და რარიგად დაგმშვენდებოდა,

შენს ერთ მაუსით მონიშვნაზე – მწვანე გრაფიკით გადაცემები “აშენდებოდა“.

 როგორც ხედავთ, ეს სურათი ბევრი “მარგალიტის” მუზა აღმოჩნდა, რადგან შემდეგიც მისგან “წამოვიდა”,

ორიგინალი, ასევე იოსებ ნონეშვილის “ღმერთი და ახელები” (ჩემი საფირმო ლექსი)..

“audition – თან იჯდა მემონტაჟე,

მწვანე გრაფიკა F8 – ს ანიშნებდა,

 audition – თან იჯდა მემონტაჟე,

მონიშნულ ნაწყვეტებს ერთურთს ამიქსებდა.

 audition – თან იჯდა მემონტაჟე, …

adobe – ს effect – ებს უხვად იყენებდა,

სამკუთხა თუ მრგვალი დაფეიდებით,

გამოსახულებას არეგულირებდა”.

დასრულდა ამ ფოტოს ერა და გავადავდივართ ჩემს საყვარელ სურათზე.

5840_1126757528841_1224252127_30424938_5954171_n

ეს უკვე სიმღერაა:-)

ორიგინალი-  (“მე ღმერთს შევავედრე შენი სიყვარული”🙂

ჩვენი სტუდიაა ასე მდუმარეე,

აქ რომ დავიბუდეთ, ბინა დაგვიდია,

ჩვენი სტუდიაა – ბევრი სისულელე,

ბევრიც “კარგი” რამე ჩვენგან გაუგია.

 კახას დავუტოვეთ ახლა ეს სტუდია,

 ნეტავ მოუაროს და თუ არ გაწირავს,

ტკბილად გავიხსენებთ, ამ მყუდრო ოთახმა ,

“რადიოს აკვანი” ჩვენ რომ დაგვირწია” .

 

ასევე ამ სურათის ყურებაში გადაკეთდა 90-იანი წლების სექსსიმბოლოს, გია სურამელაშვილისმე შენს ნაკვალევს გავყურებ“.

 

” რააა ტკბილია და რა მწააარე,

განვლილი დღეენიიი,

დასრულდა რადიობანა და ტკივილით ვკვდებიიიიიით.

შვხედავ სურათს – რადიოოოოოოოოსტუდია, ჯგუფეეეელებიიია,

გადაცემების დაგეგმვა მოოომნატრებიიიია“.

 

და ბოლოს, (ჯერჯერობით ბოლო:-) დასკვნითი სიმღერა ღია რადიოზე .

ორიგინალი – “მე წმინდა სიყვარულს სულ გეფიცებოდი“. (ანუ “მითხარ სად, სად, სად გეძებო” .

 

რადიოს სიყვარულს, სულ ვეფიცეეებოდით,

 ვეღარა ვძლებდით, როცა ვჩერდებოოდით,

ერთმანეთს მონტაჟში სულ ვეცილებოდით,

მიკროფონთან ჯდომით ვეღარა ვძღებოდით.

სულ მასზე ვფიქრობდით, ცხადსა თუ სიზმარში,

“წვეტიანი ფეიდი”, ხვდებოდა მიზანში.

 დარბაზში მსხდომარე, გეგმებს რომ ვაწყობდით,

ახალ გადაცემას როგორ ავაწყობდით.

მონტაჟში გავლიეთ წელი ნახევარიი,

ძალიან მოგვწონდა, ჩვენი ნახელაავი.

“ეპოქა” შევქმენით მეექვსე კორპუსში,

“შკოლნიკი” სტუდენტები, ვიყავით ფოკუსში. .

დამთავრდა, დასრულდა, ეს ტკბილი დროება,

საკვები მოგვაკლდა, რაც გვასაზრდოებდა,

ღია რადიოო ჩვენთვის იხურეება,

გვიჭირს განშორება, გული გვეწურებაა.

 დარდი და ნაღველი დაგვაწვა ლოდებად,

ისმის ღიარადიოშნიკების გოდებააა“.

 (ნუ ახლა, რითმას ჭირდებოდა და:-))))

 
3 Comments

Posted by on აგვისტო 16, 2009 დუიმი ღია რადიო

 

დახურული ღია რადიო

           

არ ვიცოდი ამ პოსტისთვის რა სახელი დამერქმია, საბოლოოდ ამაზე შევჩერდი. ვფიქრობ ყველაზე მეტად ეს შეესაბამება ამ თემას..
ნუ, დღეს არის 14ივლისი.. ანუ, ჩემი უნივერსიტეტში სწავლის მე-6 სემესტრიც დამთავრდა.. არც ერთ წელს არ მქონია ისეთი გულის წყდომა წლის დამთავრებაზე, როგორც წელს..
არაფერ შუაშია ის, თითქოს “ვაი, ერთი წელიღა დამრჩა სტუდენტობის”, სიამოვნებითაც დავამთავრებდი წელს.. მაგრამ გასული წელი მართლა დამენანა..
მოკლედ, ღია რადიო დამენანა.. იმ ბავშვებმა . ვისთან ერთადაც გავუგე გემო გუნდურ მუშაობას, იმ ბავშვებმა ვისთანაც რადიომ დამაახლოვა, დაამთავრეს უნი, მე კი ერთი წელი კიდევ უნდა ვიყო და არ ვიცი მომავალში რა იქნება..
თემას რომ არ გადავუხვიო – ღია რადიოზე ვილაპარაკებ..
მოკლედ, ღია რადიო რომ ვერ გაიხსნა – ეს გასულ პოსტებში მიწერია და რა გულის წყდომაც გამოიწვია.
თუმცა გამოხდა რამდენიმე დღე და იმის მიუხედავად, რომ ვერ გაიხსნა- “გაუხსნელად” გავაგრძელეთ იმავე ტემპით და ენთუზიაზმით მუშაობა , როგორც დავიწყეთ.. ნუ, როგორც ბატონმა დათომ გვითხრა – ვფაფხურობდით:)))
ნუ, სისწრაფეში დამწყებების ბარობაზე და უნის კომპების შემყურე ვერავის გავეჯიბრებოდით, მაგარმ ბოლოს “გვეამაყებოდა”, რომ ორ კვირაში ორი გადაცემა მოვამზადეთ ყოველგვარი დატვირთვის , “ცაიტნოტის” და სიძნელეების გარეშე, თითქოს აღარაფერი იყო.. ორ კვირაში რა, ორშაბათს ვიწყებდით და ოთხშაბათს ლექციაზე მზად გვქონდა 105წუთიანი პროგრამები.. (თან, ხელმძღვანელს სწორედ ამ ბოლო გადაცემებზე შენიშვნებიც კი არ ჰქონია:)))

ერთხელ ლექტორმა გვკითხა – რატომ აკეთებთ გადაცემებსო და ძალიან “გავკვირდით”. უკვე ვეღარც კი წარმოგვედგინა – რატომ არ და როგორ არ გაგვეკეთებინა.
თან რაღაც ისეთი ჯგუფი ვიყავით, რომ ერთმანეთს უსიტყვოდ ვუგებდით, ერთმანეთის პრომოებს აუდიშენში ვცნობდით, ძალიან ჰარმონიული ხუთეული:)))) თუ რამეზე ვკამათობდით, უცებ ვნახულობდით კომპრომისს..
და საგამოცდოდ მოგვცეს ასეთი დავალება – ერთი სამაუწყებლო დღე ანუ 16საათი, შევერთდით ორი ჯგუფი და დაიწყო ტკბილი ტანჯვა.. ახლაა ტკბილი, თორე.. უნის კომპების და “მრავალგუნდური ტკბობის” შემყურეები უკვე დარწმუნებულნი ვიყავით, რომ თექვსმეტი საათი არ იქნებოდა. მაგრამ არ გაჭრა არც წუწუნმა და არც ჩვენმა ღაღადმა , მაინც უნდა გაგვეკეთებინა და მორჩა..
ბოლო ერთი კვირა ანუ აწყობის პერიოდი კი მართლა მაგარი იყო, ვიყავით ადგილას, სადაც კაციშვილი არ იყო ჩვენი შემწუხებელი, საიდანაც არავინ გვყრიდა, სადაც არც დაცვას “ვაწუხებდით”, არც ხმაური გვაწუხებდა, არც დაუპატიჟებელი სტუმრები გვყავდა, იქ კომპიუტერები ადამიანურად და ჩვენც ღამის ათ საათამდე ბედნიერად ვმუშაობდით. ხოდა დავასრულეთ ეს 16საათი..

ლექტორმა გვითხრა –თუ ამ გამოცდის შემდეგ კიდევ მოგინდათ ჟურნალისტობა, ე.ი ჟურნალისტი გამოხვალთო. Eეს გამოცდა დავამთავრე, მაგრამ ახლა ჟურნალისტობაზე მეტი მომინდა:P))
რადიოს გარეშე როგორ გავძლებ, ჯერ ეს არ ვიცი.. საშინლად არ მომწონს ამ გადატვირთული გრაფიკის მერე ეს მეტისმეტი დასვენება,.. აარ მინდა..
რადიო ერთია, (ჯგუფელმა მითხრა, არაუშავს სადმე რადიოში დაიწყებ მუშაობასო), მაგრამ მე რომ ერთი სიუჟეტის, რუბრიკის ან გადაცემის ფარგლებში მუშაობა არ მაკმაყოფილებს? მთლიანი სამაუწყებლო დღის თუ არა , ორსაათიანი პროგრამის გაკეთება მაინც მჭირდება ხოლმე. მარტო ხმის ოპერატორობაც არ მინდა, ავტომატურად, რობოტივით ვამონტაჟო სხვების სიუჟეტები – არ მხიბლავს, მთლად ჩემი გაკეთებული თუ არ იქნება, მის შექმნა-დაგეგმვაში უნდა ვმონაწილეობდე.. მოკლედ საკუთარი რადიო გვჭირდება რა..
ახლა რომ ვფიქრობ და წარმოვიდგენ, რომ სტუდიაში აღარაფერი მექნება ჩასაწერი, კახას ბრაზიან სახეს თვალებს ვერ ავარიდებ. ავთოს ხუმრობას – “არაყს ნუ სვამთ ამდენსო” – ვეღარ გავიგონებ (და შესაბამისად გავიგებ). მისსავე უცნაურ შემოთავაზებებს ვერ მოვისმენ, მაგ.”ერთ-ერთი თავისი საყვარელი მარი ახსიაშვილმა წარმოგიდგინათ (საყვარელის გვერდით “მომღერალი” უნდა იყოს მაგრამ ჩვენმა ნოვატორმა ოპერატორმა  – “ძალიან ერთფეროვანი” გამოდის და ასეც სცადეთო.
ან , “90-იანი წლების სექსსიმბოლო, გია სურამელაშვილი” და “არა, ქართული სექსსიმბოლო თქვით”.. ან, ან.. მოკლედ, ბევრი ასეთი..
ან, 6საათზე რომ არავინ დაგვადგება . კახა – ჩქარა ვიკეტებით. ავთო – გოგონებო, ვიკეტებით, დააააამახსოვრებინეთ. (ან დაასეივეთ).
ან, დილის 9საათზე კახას რომ დავხვდებოდით სამონტაჟოს გასაღებისთვის, ზოგჯერ რომ დაგვასწრებდა კარის გაღებას და გასწორებული გვეტყოდა  – უნდა ნახოთ ჯერ ღიაა თუ არა რაა..
ან, ის “სამეული” რომ არ შეგვაწუხებს, ან ის ერთი გოგო, რომელიც დაგვიჯდებოდა და მოდით, ბიჭებზე ვილაპარაკოთო – დაგვიწყებდა. ვერაფრით რომ ვიშორებდით, ვეტყოდით – იცი, ჩვენ ბიჭებზე არა, მხოლოდ რადიოზე ვლაპარაკობთ. – აუ, რატომ? აი, ძაან მაგარი ბიჭი, მაგარი სიმპატიური , მაგარი თვალებით რომ შეგჭამს.. რა გინდა რომ უპასუხო? – იცი? ჩვენ მხოლოდ აუდიშენს ვუყურებთ:)))
დაგვისვამდა კითხვას – ბიჭისთვის გიკოცნიათ?  და უცებ მიაყოლებდა  – ახლა თქვენ მკითხეთ რაღაცეებიო. – ჩვენც მივუბრუნდებოდით და  – აბა, მრგვალი ფეიდი რა არის?
თექვსმეტსაათიანზე ასეთი დარიგება მოგვცა – სულ მუსიკა ჩაყარეთ ან რამე სისულეები ილაპარაკეთო. რომ ვუთხარით – არც ჩვენი ლექტორი არ ჭამს ამას და არც ჩვენ თქო. აბა რას ჭამთო..
ან, ზაზა ჩხეტიანი გაოცებული თვალებით რომ აღარ შემოგვხედავს საღამოს 9საათზე დარბაზში დაბუდებულს და ხმადაბლა რომ არ ჩაულაპარაკებს ოპერატორს – ესენი კიდევ აქ არიანო.
ბოლო ერთი კვირის პირველ დღეს ( რომ არ ვიყავით უნიში) რო მივდიოდით მე და თამუნა 3საათზე დათო არჩვაძე გაოცებული გვეკითხებოდა – ვაიმე,  უკვე მიდიხართო?
ან, ღამის 11საათზე სახლში მისული იმაზე რომ არ ვიფიქრებ – ხვალ, 8-ზე გავვარდები. 9 – ზე რომ სამონტაჟოში ვიყო, ამას, ამას და ამას მოვასწრებ.. აი, ორამდე ამას მოვრჩებით,  მერე ხმას ჩავწერთ და იქნებ 6-მდე სულ მოვრჩეთ. (თუმცა ვერ ვრჩებოდით, ისეთი მაღალსიჩქარიანი კომპები გქონდაააააა. კი დაგვპირდა, თსუ-ს მონიტორინგის სამსახურის უფროსი დათო (რა გვარი – არ ვიცი, როგორც კახა ამბობს “ ბერეკაშვილი”), 8-9საათამდე გაგიზრდით იქ ყოფნის გრაფიკს, გავაძლიერებთ კომპებს (თავიდან ახლებს დაგვპირდა, მაგრამ ჩვენთან ერთად თავადაც მიხვდა, რომ რაღაც ძაან არარსებულს გვპირდებოდა და ახლები “სექტემბრამდე” (კაცმა არ იცის, რომელი წლის) გადაიდო. თუმცა , გაძლიერება ხომ მოხდა. ან, იმ წვერიან” ბიჭთან (ანუ კახასთან ) ხომ მივიდა და გაგვიზარდეს გრაფიკი.. ეჰ..
ფეისბუქზე რომ ვეღარ ვიწუწუნებთ – რას გვიშვება – ეს მთავრობა, კომპები და პაიჭაძე თქო.
კიდევ, სექტანტებს რომ აღარ დაგვიძახებენ. რომ გაიგეს, რომ აღარ “გავდიოდით”, სტუდენტები გაოცებულები გვეკითხებოდნენ – რაღატომ აკეთებთ, აბა რისთვისო.. მერე უკვე – თქვენ მიმდევრები ხართ თუმცაო..
თექვსმეტსაათიანის მზადების პროცესში უნის ერთ-ერთი თანამშრომელი ქალი დაინტერესდა – თვქენ როდის ამთავრებთო? როდისაც დავამთავრებთ, მაშინ მეთქი. რას აკეთებთო? თექვსმეტსაათს რადიოში თქო.
ვისთანო? , ვუთხარი და სახე გაუბრწყინდა საკუთარი “მიხვედრილობით” – ააა. თქვენ პაიჭაძის მიმდევრები ხართ?
ჩემს ჯგუფელს კი მისმა მეგობარმა უთხრა – თქვენი წინამძღოლი პაიჭაძეაო?
ხოდა, ბოლო “ან” – ში ვიტყვი – რომ ვეღარ შევაწუხებთ დათო პაიჭაძეს – ჯინგლების, პრომოების (ანტიპრომოებით კი ხალისობდა, მარა..) თუ გადაცემების მოსმენით, (და ჩვენი “წუწუნით”)..

მოკლედ, ღია რადიო დაიხურა (თუ ოდესმე გაიხსნა, ალბათ. სხვა კოლექტივით:)))((

პ.ს.. იქნებ, პროექტი დავწეროთ, გავიმარჯვოთ, გრანტი ავიღოთ, დავაარსოთ რადიო ფმ – ზე და თუ “ღია რადიოს” სახელის მომფიქრებელი დაგვთანხმდა – ამ სახელით გავიდეთ “მართლა”..
ეჰ, რა კარგია ოცნებები..

 
3 Comments

Posted by on ივლისი 16, 2009 დუიმი ღია რადიო

 

ქართული მუსიკის პერლები

გუშინ კიდევ ერთხელ , (უკვე მართლა საბოლოოდ ) გადავხედე ანელის მოტანილ დისკს და ამოვიღე რაღაც სიმღერები, სადაც ჩემი “სმენის აზრით” კავკასიური მელოდიკა ისმის. ხოდა, სამი “კავკასიური ანტიპრომო” “მივეცი”..

ახლა მინდა წარმოგიდგინოთ – (სიტყვას ვაძლევ ბატონ ლევან გაჩეჩილაძეს (სიტყვაზე, ლევანს, არ გამიწყრეთ ლევანის ფანებო”) რამდენიმე სიმღერის (ყველა “კავკასიური არ არის ცხადია”) მოკლე შინაარსი – რას მღერიან ქართველები. (გია სურამელაშვილს, ნინო ჩხეიძეს და ასეთ დონე ხალხს არ აშევაწუხებ და საზოგადოებისთვის და “ანტიპრომომეიკერისთვისაც” უცნობი მომღერლების “დისკოგრაფიას” მოგაწვდით)..

კერძოდ, დავიწყოთ ყველაზე “კარგით”.. ახლა რა თქმა უნდა, მთლიან ტექსტით არ შეგაწყენთ თავს (ვისაც დაგაინტერესებთ, პირადად თქვენთვის “გამოვაპუბლიშებ”) , მაგრამ რამდენიმე ფრაგმენტის დაწერა შეიძლება.

ერთხელ სახლში მივდიოდი, თავს დამეცა დიდი მეხი, ჩემს საწოლში ორის ნაცვლად , დავინახე ოთხი ფეხი..”.

მე არ ვისარგებლებ ბოროტად თქვენი ცნობისმოყვარეობით და ამ სასერიალო სიუჟეტის შემდგომ განვითარებასაც მოვაყოლებ:

მივაძახე ნაძირალავ, რატომ წევხართ ორიაო, მოწიწებით მიპასუხა, შენი დირექტორიაო”..

ნუ, ამ ამბავს საკმაოდ უდარდელ ნოტზე ასრულებს, იხსენებს რომ ცოლის მოიზიარე დირექტორმა ხელფასი ათას ლარამდე გაუზარდა და გარდა ამისა, ამ დირექტორის ცოლი პაემანზე დადის თავად მასთან.

სიმღერა ნომერი ორი – ეს გუშინ აღმოვაჩინე, და დიდი იყო ჩემი გაოცება, როდესაც გაირკვა, რომ ანელისაც კი ცოდნია.. ამიტომ, შეიძლება თქვენც იცოდეთ, მაგრამ ვინც არ იცის, იმათთვის:

რა კარგია, რა ლამაზი, გაზაფხულის დილა, გახსოვს გოგოვ, გენაცვალე ერთად რომ გვეძინა”.

ეს გრძელდება რაღაც უცნაური ფრაზებით, რომელსაც ვერაფერი ვერ გავუგე და მთავრდება ასე:

 “ნეილონის პერანგის ქვეშ, ხელის ფაჩი – ფუჩი, ვაი, რა ნაზად ეხებოდა, შენს ტუჩს ჩემი ტუჩი”..

მესამე პოეტური ნაპერწკალი – (რომ იცოდეთ ამის აღმოჩენა როგორ გამიხარდა:–)))

“ღმერთმა შვილად აიყვანა ერთი ბიჭი ლამაზი”..

ამას უნდა გარძელება?:–))

 ნუ, მერე ბევრი ასეთი ლამაზ-ლამაზი სიტყვებია და ბოლოს “ჩორნიე გლაზას” მუსიკაზე მიდის –

“ბედმა სად არ წამიყვანა მაინც შენთან მომგვარა, ბედმა სადაც წამიყვანა, მაინც შენთან მომგვარა, შენ გენაცვალეეე, ამ სიყვარულს ვერ დავფარავ, შენ გენაცვალე, ეს ქვეყანა, ეს სამყარო შენ შემაყვარე” – და ამთავრებს :

“მუნჯი ვიყავ, ამამღერე, კაცად აღარ ვარგივარ” – აქ მართალია..

შემდეგი  ” კომპოზიცია” –

არ დალიოთ, არ დალიოთ, არ დალიოთ არაყი , ლიმონის და ფორთოხალის ლიმონათზე გადადით”.

და ზუსტად ამ სტროფს მოჰყვება :

“ჰაი ლოთებო, დალიეთ, თეთრი ღვინო დალიეთ, ცხოვრება სულ ქეიფში, სულ ქეიფში გალიეთ”.

შემდეგ მარგალიტში ასეთი ჰანგები ჟღერს ”

მახსოვს ტუჩების კოცნით გადაღლა, როცა გიყვარდი მქონდა ხალისი”

და

“როცა მოვკვდები, ერთი თხოვნა მაქვს, ქვაზე დახატულს ჩუმად მაკოცე”..

მოდი, ამ “ვაჟკაცურ”  სიმღერებს თქვენის ნებართვით შევწყვეტ და ახლა სუბკულტურაზე გადავალ, (ნუ, ისიც სუბკულტურა იყო ალბათ, მაგრამ),,

თქვენ იცნობთ ვაით ნეგას? ძალიან ცუდი თუ არა,, ის არის ვარკეთილელი რეპერი, რომელიც არ ვიცი სად და როგორ წერს ან იფიქრებს ამ სიმღერებს.. მე მაინც შემოგთავაზებთ ფრაგმენტს მისი შემოქმედებიდან..

“ყველაზე მაგარია დღეს ჩემი ბებო, ერთი-ერთზე ნაცემი ჰყავს რემბო, შოთა რუსთაველი დაიჭირა ფაქტზე, ვეფხვისტყაოსანი დაახია თავზე”. (ვიცი, რომ ვეფხისტყაოსანია, უბრალოდ ის ამბობს ასე)..

მის სიმღერებში არის ასეთი ფრაზებიც: “

ჩემი ფეხი შეეხება დახეულ ჯინსებს’.

ან

 

მე უკვე ჩემი თავი მძულს”

ან

 “უმამოდ დარჩა ერთი საწყალი ბავშვი”. და ა.შ.

რაკიღა ასეთი სიმღერა უამრავია და არ მიხერხდება ერთ პოსტში ჩატევა, დაგინდობთ:–)))) და აქ შევჩერდები. დავამთავრებ სიმღერით რაულიზე.

“იყო ბიჭი რაული, ნამდვილი სასწაული, ისე ძლიერ შემიყვარდა, შემიყვარდა რაული”.

მე და ჩემს ჯგუფელებს გაგვიჩნდა ჰაზრი, რომ ამ სიმღერებს adobe audition – ში , კუსტარულ პირობებში წერენ.

უძეგლო მომღერლებო, თქვენს სახელს რა გამთიშავს” – უთქვამს ერთ ქართველ პოეტს..

 
5 Comments

Posted by on ივნისი 22, 2009 დუიმი ღია რადიო

 

“ექსკურსია”

(ეს პოსტი თარიღდება კვირა დღით:–)))

უჰ, ისეთ დღეში ვარ, რომ მთელი დღეა ვანარცხივარ სკამზე (კომპიუტერთან) და ვერაფრით ვერ ვდგები.. ხვალ ორი გამოცდა მაქვს და “ვააფშე” არაფერი არ ვიცი. ნუ გაზეთზე სტატიები მივიტანე, გაზეთი გამოვუშვით და რაღა გამოცდა, მაგრამ ლიკლიკაძესთან ოოოო.. სილაბუსში, რომელიც პარასკევს მივიღე, იმდენი რამ წერია და მე კი ერთადერთი – კანონი სიტყვისა და გამოხატვის თავსუფლების შესახებ ვიცი ოდენ.. ვიცი რა, ეს დავძებნე მელაძის დროინდელ ქსეროქსებში ხოდა, ხოდა, მე სხვა რაღაცაზე ვყვებოდი, დაღლილობაზე. ეს ყველაფერი გუშინდელმა ექსკურსიამ გამოიწვია. ძლივს წავედით მთლიანი შემადგენლობით, სამნი დადიოდნენ ხოლმე ძირითადად, ერთხელ მეც ვიყავი, აი თამუნა კი არაა – ხან დაღლილი იყო, ხან ამინდი არ მოწონდა..

მოკლედ გუშინ წავედით ეთნოგრაფიული მუზეუმის დასალაშქრად.. ვაიიიი, რა მზე იყო, “თავში სიცხე ჩამივარდა”. ჯერ თამუნამ გამაოცა, ერთი წელია ( სასწავლო) ვიცნობ და სპორტულ ტანსაცმელში არ მინახავს, სულ კაბა, მაღალქუსლიანები და ახლა რომ ბრიჯებსა და ბოტასებში დავინახე, ამივიდა თვალები შუბლზე.. მაგრამ არც ამან უშველა, იმას რა, მე და იმას არ გვიშველა, ძლივს ავატანეთ ცოცხლებმა მუზეუმამდე. ანელის რომ გავემხნევებინეთ, თავადაც ნელა მიდიოდა, თამუნა წუწუნებდა – იქიდან მაინც ჩამოვიდეთ ტაქსითო, ანელიმ შეიცხადა – მერე სად ვთქვა, ექსკურსიაზე ტაქსით ვიყავი. დავიტანჯოთ, ცოტა, რა მოხდაო.. რა, ტანჯვა გაკლია მეთქი? მე მაკლიაო. აეხლა მოიცა მეთქი, დავჩიჩქნე ტელეფონში ჩემი ანტიპრომოები და “ავადა ვარ ავადა” – ს პირველ ჰანგზევე რომ “მოხია”, ძლივს დავეწიეთ.. 6-ის 20 წუთი იყო რომ ავატანეთ იქა.. ბილეთები რომ ავიღეთ, “მებილეთემ” გვითხრა – 6 –მდე ვმუშაობთო.. შემოგვეყარა გულს, აქაც 6 –მდე, წყევლაა თუ ჯადო გვაქვს რამე გაკეთებული თქო.. ანელიმ “გამოთქვა მოსაზრება” – კუს ტბამდე ავიდეთ ფეხით და იქიდან საბაგიროთი გადავიდეთო. აქ თამუნა გადაირია – იქამდე ვერ ამოვალო და საბაგიროთი მეშინია სიარულიო.

DSC06837

ინგამ მოირგო ანელის სათვალე:–)))

მეორე სახლში ვიყავით ჯერ, რომ 6 – ს 12 წუთი აკლდა და ავცვივდით მე და თამუნა – დაასეივეთ, 6 ხდება თქო.. ნუ, “მოვიარეთ საქართველო”, უპირატესად დასავლეთი. მე არ გახლდით აქ ნამყოფი, რა კარგი იყო, სამეგრელო, გურია, რაჭა, იმერეთი, კაი სუნი იყო რა, სოფლის, ბუხრის სუნი..

DSC06789

ბებია  – ბაბუა .. ეს ბაბუა ბაბუაჩემივით ბრაზიანი ჩანს, ( არ ვიცნობდი ბაბუცემს, ჩემს დაბადებამდე ათი წლით ადრე მოკვდა, მაგრამ:–)))

მერე ანელის “სახლში” დავსხედით დასანაყრებლად..

DSC06897

“ღია სერობა”

თამუნას ხვეწნა-მუდარის მიუხედავად წავედით ფეხით იქით.. მაღლისკენ ამავალი ჰაერმა იმდენად მოასულიერა, რომ “რა კარგი ფერია რა მშვენიერია” – ზე ცეკვა – ცეკვით ავიდა საბაგიროს გზაზე.

DSC06817

“დაბერდი შენ ჩემო ნიკორა”

DSC01057ჩაფიქრებული თამარ ქალი სივრცეში იყურება, იქ, სადაც “გარყვნილი ცივილიზაცია” მოჩანს:–)))

DSC01062

დიიიახ, დიიიიახ, ესეც თამუნაა:–))) დიიიახ, ღობეზე ძვრება, პატარა არ გეგონოთ , ” იმსიმაღლეა”, ყველას ასე მოგვიწია გადასვლამ

საბაგირომ იმედი გამიცრუა. შორეულ ბავშვობის წლებში ვარ ნაჯდომი, (2 – 3 წლის რო ვიყავი ) ჭიათურაში, და სულ მქონდა სურვილი. არადა, ადრენალინს გამოვყოფ ძალიან ბევრს და ეგრევე გული ცუდად მიხდება ხოლმე, რუსთავი 2 –ის შენობის ლიფტშიც კი ლამის ცუდად გავხდი, სანამ მე – 12 სართულზე ავიდოდი. მაინც მინდოდა მეცადა და აჰაა, ჯერ იყო და 12 კაცი შეგვყარეს საბაგიროში, მერე ისე მიატაატობდა , თავი 71 ნომერ ავტობუსში მეგონა. ბოლოს მაინც გადავიხედე, ახლა რომ ჩაწყდეს მეთქი, ამაზე ანელიმ ლამის გამლახა – ეს რომ მართლა ჩაწყდეს, მერე ნახავ რას გიზავო:–))) განკითხვის დღის მეშინოდეს:–))

 
12 Comments

Posted by on ივნისი 16, 2009 დუიმი ღია რადიო

 

რატომ?:-)

დიდი ხანია არაფერი დამიბლოგავს.. არადა, ბევრი რამე მომიგროვდა, იმ ბევრ რამეს ახლა ვერ დავწერ მაგრამ გუშინდელ ჩხუბზე უნდა დავწერო, რადგან სოფიმ “შემიკვეთა”:-)
ხშირად მიხსენებია ჩემს პოსტებში, რომ აი, დიიილით, 9სააათზე ვარ ხოლმე რადიოსამონტაჟოს კომპიუტერებში და ა.შ.
გუშინაც ასე იყო, 15წუთი ველოდე ოპერატორებს, რათა ნებართვა ამეღო ოთახების გაღების,, ვინაიდან და რადგანაც ვერსად აღმოვაჩინე, დამლაგებელს გამოვართვი გასაღები და გავაღე ერთი ოთახი..
ერთ საათში გამოჩნდა კახა – შენ გააღეო? კი მეთქი..
რატომ არ აიღე ნებართვა, არ დავინახო მეორედ ეს გააკეთოვო – დამტუქსა.
თქვენ ვერსად გნახეთ მეთქი და რეებს მეუბნები, მე 9-ის ნახევრიდან აქ ვარ.. ნუ, კარგად დამცოფა.. ხმა აღარ გავეცი, რადგან ისე მომშალა ნერვებზე ან ძალიან უნდა მეჩხუბა ან მეტირა, მე კი არც ერთი არ მინდოდა..
ზუსტად ერთი წუთით დავტოვე კომპი, რომ გვერდითა ოთახის კომპიუტერიდან “ფლეშკაზე” გადამეტანა მასალა. შემოსულს სამი გოგო დამხვდა “ჩემს ადგილას” მდგარ – მჯდარი.. ეს ჩემი ადობე აუდიტიონ ‘ჩაუხურიათ’, ჩემი გახსნილი ყველაფერი გაუთიშავთ და აჰაა…..
რამდენიმე წუთი მოთმინებით ვედექი თავზე.. ამომხედა ერთმა “ნაგლმა” და – აქ მე უნდა ვიჯდეო..
აბა რას მეუბნები, სამონტაჟო მაქვს მეთქი.
– რაში გვაინტერესებს , ამასაც სამონტაჟო აქვს – ეშველება მეორე “ნაგლი’..
– უკაცრავად, მაგრამ აქ რომ ვზივარ ვერ ხედავთ მეთქი?
– სად ზიხარ აბა? უკვე მე ვზივარ..
თან, დარწმუნებულები იმაში, რომ ეს კომპიუტერი უკვე მოიპოვეს, ანელის მიუბრუნდნენ – იქნებ ინამუსო და დაგვსვაო,
ანელიმ ჯერ გამოხედა.
– რომ თამაშობ, უნდა დამსვა გაიგე? ( ამ დროს “ჩემს ადგილას” მჯდომი “ნაგლი” წამოდგა და ანელის დაადგა თავზე, რომელსაც თავისდა საუბედუროდ სამონტაჟო პროგრამასთან ერთად ფაცებოოკ – იც ჰქონდა გახსნილი). (მე კი დავსკუპდი და “ფლეშკა” შევაერთე).
– რას ვთამაშობ, ვერ ხედავ, რომ ვმუშაობ?
– მასეთი მუშაობა ვიცი, მეც ადნაკლასნიკებში ვაგდივარ დღე და ღამე და ათასი რამე მაქვს გახსნილი, რომ სხვები დავაბოლო და შენ დამაბოლებ?
მეორე ნაგლი მე მომდგა – რამდენჯერაც შემოვედი, სულ აქ ზიხარ და არენდით გაქვს ეს კომპიუტერი აღებულიო?
გაბრაზებულმა – ხო მეთქი – ვუპასუხე.
რაოოოო, გაცოფდა ‘ანელიზე მომუშავე” “ნაგლი” , მომიტრიალდა, სწვდა ჩემს ფლეშკას და უბოდიშოდ, ყოველგვარი “კანონიკურობის” დაცვის გარეშე გამომიძრო.. (ეს მერეღა გამახსენდა და გავაანალიზე, თორემ ალბათ ან მე ვიცემებოდი ან ისინი. (ჩემი ფლეშკის უბოდიშოდ გამოძრობის უფლება მხოლოდ მე მაქვს (და კახა მიძრობს ხოლმე, როცა მთვრალია..)).
– ეს კომპიუტერები რომ ყველასია, არ იციო?
– რა, როდის მჯდარხარ და ამიყენებიხარ სულ რომ თამაშობდე მეთქი..
– აბა ეს რა არის?
– აქ მე ვზივარ
– შენ როგორ ზიხარ, როცა სამი წუთია უკვე მე ვიჯექიო..
აქ გაცოფდა ანელი ედიშერაშვილი .( ამ ფრაზაზე “გაცოფდა ვინმე”.. მახსენდება ხოლმე ერთი სქელტანიანი წიგნი – “ბრწყინვალე ვარსკვლავის მაძიებელნი’ – სადაც სულხან საბას დაბადებიდან სიკვდილამდე საქართველოა აღწერილი.. იქ არის ერთი მომენტი, როდესაც სულხანის მამას, ვახტანგ ორბელიანს, ვახტანგ მე – V შაჰ ნავაზის შვილები ( ანუ თავისი დისშვილები) გიორგი მე-XI – ე, ლევანი და არჩილი ჰყავს ტანძიაში. იქ სოფლელ ბიჭებთან “ათამაშებს” ქამრებით, სადაც ეს სოფლელი ბიჭები ბატონიშვილებს კაი მაგრად გაამათრახებენ ამ ქამრებით.. და იქ არის ასეთი ფრაზა – “გაცოფდა გიორგი ბატონიშვილი, ტკივილებს არ მოერიდა…” . 9წლის ვიყავი, ეს წიგნი რომ წავიკითხე და რატომღაც ეს ფრაზა ძალიან ჩამრჩა გონებაში და გაცოფებაზე სულ ეს მახსენდება ხოლმე..
გადავუხვიე, რადიოსამონტაჟოს ოთახებიდან ტანძიაში ამოვყავი თავი , ხელი თუ მაუსი:-)
ხოდა, გაცოფდა ანელი ედიშერაშვილი, წამოხტა ფეხზე – მერე ამბობდა – ‘მარი დამჯდარი ჩხუბობდა და მე რომ მივხვდი, დაჯდომილი ვერ ვიჩხუბებდი, იმიტომ ავდექიო”.. წამოდგა და აყვირდა. მე ჩემსას ვყვირი, ნუ, ისინი თავისას და ძალაზე არიან, რომ როგორმე აგვყარონ.. ანელი უყვირის – ახლა რომ წამოვდგე, მივბრუნდე და დამასწრო დაჯდომა, შენ ზიხარო?
– აბაო?
რაღა გინდა ელაპარაკო..
წავიდნენ საბოლოოდ, არადა, ვუთხარი, პირველი ოთახი თავისუფალია მეთქი, მაგრამ ჯინაზე ეს უნდოდათ რა.. ვერ მივართვით.. სულ ქაჯები გვეძახეს..
“მაგ კომპიუტერებს თქვენი სახელ – გვარი დააწერეთ და გვეცოდინება, რომ თქვენიაო”.
არა, მაინც რატომ ჰგონიათ, რომ ძილს იმისთვის ვიტეხთ და კახას ჯიჯღინს იმიტომ ვითმენთ, რომ მაგათ ადგილები შევუნახოთ?

 
6 Comments

Posted by on მაისი 28, 2009 დუიმი ღია რადიო

 

ღია სექტა

გინდათ გესაუბროთ ჭეშმარიტ რადიოზე? ახლა ვიღაცა მეტყვის (თუ არ მეტყვის, გაიფიქრებს მაინც) რას გააწყალე გული შენი რადიოთი და ნუ გაჟუილებსო (ან გაჟრიალებს, ან გაღაჟღაჟებს.. მთავარია ასო – ბგერა “ჟ” ერიოს:-).. პარასკევს, ჩემმა ჯგუფელმა ირაკლიმ, 7-ის წუთებზე მე და ჩემი ჯგუფელები კიდევ ერთხელ რომ დაგვინახა ერთად, “ხელები აღაპყრო ცაში” და “წამოიღაღადა” – თქვენ რამე სექტა შექმენითო. ნუ რაკიღა რადიომ გაგვაერთიანა და “გაგვაერთსისხლხორცა”, (ყველამ იცის სად უნდა მოგვძებნონ და იციან, რომ სამი თუ არა, ორი ყველა შემთხვევაში იქ ვიქნებით, შეიძლება საერთოდ ხუთნი ვიყოთ:-)).. ჩვენი ოპერატორი – კახა კი კომპიუტერებიდან გამოშვების შემდეგ ასეთ გაფრთხილებას გვაძლევს – “306-ში ლექციაა და დარბაზში პროფესორ -მასწავლებლების შეკრება, პირდაპირ სახლში წადითო”.. არადა, ამ საგნამდე წარმოდგენა არ მქონდა ვინ იყვნენ, მხოლოდ ანელი მახსოვდა სახეზე , მაგრამ აზრზე არ ვიყავი – რა ერქვა, ვინ იყო “ვაფშე”:-) ახლა კი სექტობა შემოგვთავაზეს.. ხოდა ვაყალიბებთ “ღია სექტას” (ღია რადიო არ გამოვიდა და (ჩვენგან ყოველ შემთხვევაში):-)

“ღია სექტა ყველასთვის ღიაა”. გავაკეთებთ ბაზრის კვლევას, ვიპოვნით ჩვენს ნიშას, ჩვენს სამიზნე აუდიტორიას, შევიმუშავებთ კონცეფციას, დავწერთ პროექტს, (იქნებ სოროსმაც დაგვაფინანსოს:-)) , მერე კი ვივლით და “ვისაუბრებთ ჭეშმარიტ რადიოზე, რომელიც სინამდვილეში არარსებულია , მაგრამ მაინც ჭეშმარიტია’:-) წარმატებებს ვისურვებთ:-)

 
2 Comments

Posted by on მაისი 18, 2009 დუიმი ღია რადიო

 

მტირალა ჟურნალისტი

არ ვიცი, ამ პოსტს რატომ ვდებ, საკუთარ სისუსტეებზე ლაპარაკი არც ისე სახარბიელოა, მაგრამ..

რაც ჟურნალისტიკაზე ჩავაბარე, ჩემი და ჩვენს ყოველ მორიგ კამათზე დაცინვით მეუბნება – შენ რა ჟურნალისტი უნდა იყო, ცრემლები მოგდის სულ – ო.

სწორედ ამაშია საქმე.. ვერაფრით ვერ დავძლიე ეს “ჩვევა” თუ რაც არის, უბრალო რაღაცაზეც კი, ვთქვათ და ვკამათობთ რაღაცას და მე ჩემს აზრს ვამტკიცებ, ვინმე თავისას, უცებ მიკანკალდება ხმა და შეიძლება პატარა ბავშვივით ამოვუშვა “ღრიალი”.. მაგრამ ჩემი ეს ჩვევა, განსაკუთრებით პარასკევს (8მაისს) გამოვამჟღავნე.. როდესაც აღმოჩნდა, რომ ბრახ, გადაცემა არ აიტვირთება:-)  ახლა მეცინება ჩემს რეაქციაზე, მაშინაც მეცინებოდა, ოღონდ ცრემლებით.. ლექტორს რომ ველაპარაკებოდი, ერთსღა ვფიქრობდი – ახლა არ შემეტყოს ოღონდ და ყველაფერს ჯანდაბამდე გზა ჰქონია მეთქი.. ხოდა, ერთ სიტყვას “კარგი, კარგისღა” ვიმეორებდი:-)

სამაგიეროდ მერე? ჯგუფელებს ვუყვებოდი ამ ამბავს, ანელი იცინოდა – ხომ ვამბობდი, ვერ დავიწყებთ და უბრალოდ შეფასებად ჩაგვითვლის თქო – ო.. თქვენც ხართ რა, რა ყველაფერს იჯერებთო.. (არა, ისე ეს გოგო ნამდვილი გულთმისანია):-) ახლა ამაზე მეტყოდა – ამას რა გულთმისნობა უნდა, ეგრეა რააო..

მოკლედ და კონკრეტულად, შუა მელიქიშვილზე მოვრთე ტირილი:-) თან მეცინებოდა ჩემს თავზე და თან თეატრალურამდე გზა ცრემლების ღვარღვარში გავატარე..მერე გამიტკბა და მეტყველების ლექციაზეც გავაგრძელე:-)

აი, სეთი ჟურნალისტიღა უნდა ქვეყანას, მეტი არაფერი გვაკლია:-)

🙂

 
2 Comments

Posted by on მაისი 11, 2009 დუიმი ღია რადიო

 

ღია რადიო ღია სივრცეში

ტერმინთა განმარტება:

ღია რადიო – ინტერნეტრადიო, რომელსაც ჟურნალისტი სტუდენტები აკეთებენ დათო პაიჭაძის ხელმძღვანელობით.

ანტიპრომო – მუსიკალური ნაწყვეტების კრებული, რომელიც ჩვენს რადიოში არ იქნება.

ანელი და თამუნა – ჩემი ჯგუფელები და პარასკევის ჯგუფის წევრები.. (კიდევ სამი ბავშვია ჩვენს ჯგუფში, უბრალოდ, ამ პოსტში რამდენიმე მომენტში სწორედ ანელის და თამუნას ხსენება მიწევს და იცნობდეთ:-)

მგონი გვეშველა და ვიწყებთ, პარასკევს, 8მაისს, საღამოს 8საათზე სტუდენტური ინტერნეტრადიო “ღია რადიოს” პირველი გადაცემა გავა. რატომ მაინცდამაინც პარასკევს, კვირის ბოლოს? – იკითხავს ბევრი.. შემთხვევით მოხდა, დაგეგმილი გვქონდა, რომ 13 აპრილს, (ორშაბათს) დაგვეწყო მაუწყებლობა, მაგრამ რაღაც მიზეზების გამო, მოკლედ იმიტომ, რომ ყველა ჯგუფმა არ მოიტანა საცდელი გადაცემა, ვერ გავედით.. პრინციპში, არც ახლაა ყველა საცდელი გადაცემა , მაგრამ დათო მასწ – ი დაგვპირდა, ვინც გააკეთებს, იმისი მაინც გავაო,, ხოდა.. პირადად ჩემთვის, სიმბოლურია ეს პარასკევი, რადგან პარასკევი სწორედ ჩემი ჯგუფის დღეა. ვინმემ ამბიციურობაში ან სხვა რამე თვისებაშიც რომც ჩამითვალოს, მაინც ძალიან მიხარია, რომ სწორედ ჩვენ ვიწყებთ.. (თან ამბიციურობა ცუდ თვისებად ა(ღა)რ მიმაჩნია:-) სიხარულთან და მოლოდინთან ერთად, პასუხისმგებლობაც მეტი გვეკისრება, რადგან პირველია რა, პირველი და გვინდა უფრო კარგი იყოს, ვიდრე უნდა ყოფილიყო. რა გამოგვივა არ ვიცი.

ცოტა რამ “წინასარადიო პერიოდის” შესახებ.. რას ნიშნავს ჩვენთვის ეს რადიო? მე ვილაპარაკებ ჩემი ჯგუფის სახელით, რადგან სხვების მუშაობის პროცესისთვის არ მიყურებია, ვისიც მიყურებია და შიდაჯგუფური ურთიერთობებით მაინცდამაინც არ აღვფრთოვანებულვარ, რაღაც სეპარატისტულ რეჟიმს მახსენებდა ზოგი სტუდენტის განცხადება – აი, მე ჩემსას გავაკეთებ და მთლიანი გადაცემა რას იზამს, მე რა ვქნა.. ერთ – ერთი სხვა გუნდის წარმომადგენელის სიტყვებმაც ძალიან გამაკვირვა –თავის ჯგუფის წევრებს ხვდებოდა, (მაშინ გადაცემები იდეების დონეზე იყო ოდენ) და რომ მოვიდნენ, ჩვენ სადაც ვიყავით იმ ოთახიდან გაიყვანა – ცალკე გავიდეთო და მოგვაძახა – აბა ვნახოთ, ვინ უკეთეს გადაცემას გააკეთებსო.. მხრებიღა ავიჩეჩე.. ხოდა, რას ნიშნავს რადიო ჩვენთვის.. რადიო არა, კონკრეტულად ეს, ღია რადიო.. განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია იმ მხრივ, რომ “ჩვენია” რა, ყველაფერი ჩვენი მოფიქრებული და გაკეთებულია და მე პირადად ძალიან ამაყი ვარ, რომ რადიოს სწორედ ჩემი მოფიქრებული სლოგანი ექნება – ღია რადიო ღია სივრცეში.. (ვინმეს არ ეგონოს, რომ “ვბლატაობ”, უბრალოდ მიხარია რა:-)

განვლილ ორ თვეს რომ ვუყურებ, სიმართლე გითხრათ, მენანება ეს დრო, რადგან შეიძლებოდა უფრო მეტის (უფრო კი არა და მეტის) გაკეთება, მუშაობა რომ ისე წარმართულიყო როგორც გვინდოდა და ყველა სტუდენტს რომ თანაბრად მიეღო მონაწილეობა საერთო საქმეში. სამწუხაროდ, ყველას დევნა გვიხდებოდა, თუმცა მერე ხელი ჩავიქნიეთ და ”ლაინერები” (ჩაწერილი) ძალიან მცირე რაოდენობით გვაქვს, რადგან ჩვენი ხმები თუ ინტონაციები არ გამოდგა და ჩვენი მოფიქრებული “ლაინერები” სხვებს რომ ჩაეწერათ, ესეც კი ვერ მოვახერხეთ.. ნუ, ჩვენც არ გვიაქტიურია მაინცდამაინც, რომ მოგვეძებნა ის ადამიანები, რადგან ვიფიქრეთ, რომ თავადაც შეეძლოთ ამის მოფიქრება და გაკეთება, თუმცა არ გამოვიდა.. იყო ბევრი წყენა, იგივე სხვების დევნასთან დაკავშირებით, მაგრამ ვბრაზობდით არა სხვებზე, არამედ საკუთარ თავებზე.. “არ უნდა აგვეღო ამდენი საკუთარ თავზე”, “რა გვინდა, თუ სხვებს არ აინტერესებთ, ჩვენ რაღა გვინდა”, “აუ, რატო გონია, რომ ჩვენ უნდა გავაკეთოთ? “აუ, რატომ უნდა გავაკეთოთ სულ პირველებმა?”, “ერთხელ სხვებმა გააკეთონ რაა”..

dsc008141dsc00823

პირველი გადაცემა იწერება:-)

dsc008182

 

ა სასაცილოები ვართ:-)

სიმართლე რომ ვთქვა, მართლა “გვიტყდებოდა” მაინც რაღაც , რადგან იმაზე რომ არაფერი ვთქვათ, საცდელი გადაცემა პირველებმა რომ გავაკეთეთ, იმის გვრცხვენოდა, რომ ჯგუფელების ჩაწერილ ხმებს ჩვენ ვასუფთავებდით და შესარჩევად სწორედ ჩვენ აგვქონდა ხელმძღვანელთან, მითუმეტეს, რომ ჩვენი არც ერთის ხმა არ ყოფილა. უხერხულად ვგრძნობდით თავს, რაღაც ძალიან “მეტიჩრები” ვჩანდით.. რამდენიმე ჯგუფელმა ისიც კი მითხრა – თქვენ რატომ აქტიურობთ ასე, ნუ იაქტიურებთ და ჩვენ გავაკეთებთო.. ალბათ ესეც უნდა გვექნა, ეგებ რამე გამოსულიყო.. ერთმა – “რა არის, რა შკოლნიკები ხართო?”:-)ერთხელ “გადაწყვეტილებაც მივიღეთ” – გავაკეთოთ გადაცემა, მაგრამ პირველები ნუ მივცემთ მოსასმენად, სირცხვილია უკვე თქო:-).. ახალი გადაცემისთვის ყველაფერი თითქმის მზად გვქონდა, მაგრამ ხმას არ ვწერდით:-) სამწუხაროდ, იმას, ვინც “შკოლნიკებს” გვეძახდა, არ ესმის, რომ ეს რადიო ჩვენთვის მეტია, ვიდრე საგანი და მარტო ქულის და კრედიტის დონეზე არ დაგვყავს.. ის, რომ ყველა სხვა საგანი და უნივერსიტეტსგარეთა საქმიანობა “ღია რადიოს” გარშემო ბრუნავს..

ძალიან სახალისო იყო მუსიკალური პრომოების და ანტიპრომოების გაკეთების პროცესი.. ჩემი ჯგუფელი ანელი განსაკუთრებით პოზიტიურ პრომოებში აქტიურობდა (ანტიპრომო არც გაუკეთებია, რადგან “ისეთ” სიმღერებზე “ბურძგლავდა”, თან არც ეთანხმებოდა ამ იდეას, რომ ანტიპრომო გაგვეშვა რადიოში), თამუნაც განსაკუთრებით “ისეთებს” ვერ უძლებდა და უფრო რუსულ პოპს და ქართულ რეპს იყენებდა ანტიპრომოებში. მე კი დავიარე ყველას ტელეფონი, ვისიც კი ხელში ჩამივარდა და ვიწერდი “მძღოლკლორულ” სიმღერებს, “რა ვქნა რომ ბედი არ მწყალობს”, “არხოტის ცასავით ლურჯი გაქვს თვალები”, “თამუნას დავარქმევ მე ჩემს გოგონას” (ამაზე თამუნა ყელგამოწეული მეხვეწებოდა – არ გაუშვაო , ანელი კი კიდევ ერთხელ ადიდებდა საკუთარ იშვიათ სახელს – აბა, ჩემზე ვინ დაწერდა სიმღერასო..:-), მოკლე კაბა, ობოლი ბიჭი და სხვა.. (ამის გამო მეც დავისაჯე, იხილეთ პოსტი – ექსკლუზიურად ნაცნობი ანუ დაუვიწყარი აღდგომა:-)). თუმცა ჭკუა მაინც ვერ ვისწავლე:-)

განსაკუთრებით მას შემდეგ გავხალისდი მათ კეთებისას, როცა აღმოვაჩინე რომ ეს იარაღად შემეძლო მექცია უსაქმურების წინააღმდეგ.. საგამოცდო პერიოდში, როდესაც რადიოგადაცემას ვამზადებდით, სამონტაჟო ოთახებს სამეული შემოეჩვია (იყო და არა იყო რა, ღვთის უკეთესი რა იქნებოდა – ღა აკლია:-) მათ ეს ოთახები რაღაცებში ერეოდათ და ხან კაფეს მოაწყობდნენ ხოლმე და ხან (როცა ორნი მოდიოდნენ მხოლოდ) ალექსადრეს ბაღს.. მათთან არ გაჭრა არც ხვეწნამ, არც მუდარამ, არც ჩხუბმა და ყვირილმა (არადა, ძალიან იშვიათად ვყვიროდი ხოლმე), მოკლედ და კონკრეტულად ვერაფრით მოვერიე.. ხოლო ამ ანტიპრომოების კეთებისას რომ შემოვიდნენ და ჩავურთე “ლერწამისა და ტანი შენი” ზუსტად წუთნახევარში გავარდნენ ოთახიდან სიტყვებით – “წავედით, ჩემს თავს გაფიცებ”.. სამწუხაროდ, ეს ანტიპრომოები მორალურად მომაკვდინებელი იარაღი იყო ჩემი “თანამებრძოლების” თამუნას და ანელის მიმართაც, განსაკუთრებით ანელისთვის. (თამუნას მეტი გაძლება აღმოაჩნდა ამ მხრივ. ანელის ერთი ფრაზა “დაუკარით, რომ ანელის ელდა ეცეს” – არასოდეს დამავიწყდება.. მერე გამიტაცა და არც რუსული და ქართული პოპი დავივიწყე, 50 ერთეული პრომო – ანტიპრომო ” გავაკეთე და შევჩერდი:-_ თუმცა, მაიცდამიანც არ მეხალისებოდა შეჩერება, რადგან ამ ანტიპრომოებით იმას მივაღწიე, რომ ანელის მეზობელმა დისკი გამომიგზავნა 538 სიმღერით, რომელშიც 70% მაინც საანტიპრომოეა.. მთელი ჩემი გამოყენებული “კომპოზიციები” ხომ იყო იქ თავმოყრილი და კიდევ ახალი, ჩემთვისაც კი უცნობი სიმღერებიც იმდენია, რომ ერთი ოცეული პროდუქტი მაინც გამოვა.. (სამწუხაროდ, უნივერსიტეტის კომპიუტერები DVD დისკს ვერ ხსნის და ვერც ვიყენებ ამ საშვილიშვილო საქმისთვის). ამ ‘წინასარადიო” პერიოდში ძალიან ბევრი რამე ხდებოდა საინტერესოც, ძალიან საინტერესოც და ისეთიც ფრუსტრირებულები, “დემორალიზებულები” და “განადგურებულები” რომ ვიყავით.. მინდა აღვწერო ერთი ჩვეულებრივი დღე.. დილის 9საათი , მე და ანელი ოპერატორს ველით სამონტაჟო ოთახის გასაღებისთვის.. (ოპერატორი და მისი ბუზღუნი ცალკე ფენომენია და ეს პოსტი არ ეყოფა).. დღის განმავლობაში ხმის ჩაწერა, მონტაჟი, ინფორმაციის მოპოვება ინტერნეტიდან, სიმღერების და სხვადასხვა ხმის გადმოქაჩვა, თან ვიცი წარმოგიდგენიათ, უნივერსიტეტის კომპები როგორი სწრაფებიც არიან.. ხშირია შემთხვევა, როდესაც მოულოდნელად კომპი გაითიშება და ბახ, აღარ ჩაირთვება, აღმოჩნდება რომ ფლეშკაზე არ ”დაგისეივებია” და მთელი ნაღვაწი დესკტოპზე დარჩა.. (ან უარესი, საერთოდ არ შეგინახავს და ყველაფერი დაიკარგა)..

dsc008053

იქამდე მივედით, რომ ადობე აუდიტიონ – ის მწვანე გრაფიკა ძილში მესიზმრებოდა და უძილობის მორიგი შემოტევის დროს, ადობე აუდიტიონ – იან კომპს ვნატრობდი – რამეს დავამონტაჟებდი მეთქი, იქამდეც მივედით, რომ სიმღერასაც კი ამ პროგრამაში ვხსნით და ტიპი სად რას ამბობს გრაფიკულად ვცნობთ, ანუ რადიოს ვუყურებთ:-)

dsc008101

“მონტაჟისა და ძალი შეეენი”

ხო, ესეც არაფერი.. რესპონდენტებთან ურთიერთობა კიდევ ცალკე ამბავია, შეგვხვედრია ბევრი კარგი რესპონდენტი, თუმცა გულახდილად რომ ვთქვა, სიკო ჯანაშიას ვერც ერთმა აჯობა:-) შეგვხვედრია უცნაურები (რომლებიც დიქტოფონის დანახვაზე კრუნჩხვებში ჩავარდნილან და 17წუთი ულაპარაკიათ იმაზე, რაც ერთ წუთში თავისუფლად შეეძლოთ ეთქვათ და იმ 17წუთიდან ცოტა ღირებული 25წმ ძლივს ამომიკრიფია). იყო ისეთი რესპონდენტიც, რომელმაც ხელ – ფეხი იმაზე გაასავსავა (ექიმმა) – ახლა მე რო ვილაპარაკო ფასტ ფოოდ – ის მავნებლობაზე, მერე მე რომ მომივარდნენო? ისეთიც – ახლა ვერ დაგელაპარაკები, კარგად უნდა მოვემზადო, რაღაცები წავიკითხო და მერე მოდითო.. იყვნენ ჟურნალისტებისგან დაშინებული ხალხიც. მაგ, ერთ – ერთ გამომცემლობაში – ვაიმე, ჩვენ რა უნდა გითხრათ, ვაიმე, ჟურნალისტიო? ერთი “არილი კუდიანებს, ჯვარი აქურობასღა” აკლდა.. ფასტფოოდ – ის წარმომადგენლები საერთოდ ვერ გამოვიყვანეთ კონტაქტზე – თანამშრომლები უფროსის ნომერს გავძლევდნენ, უფროსმა – ჩვენ “აღთქმა” გვაქვს დადებული, რომ ჟურნალისტებს არ ვეურთიერთებითო.. და სხვადასხვა.. იყო ასეთი შემთხვევაც, როდესაც ანელიმ და თამუნამ სამშობიარო იკითხეს, რაზეც ვიღაც ბიჭმა დაუძახათ – გოგოა თუ ბიჭიო, ამაზე ანელიმ უპასუხა – ჯერ არ ვიცითო.. აბა იმის ახსნას ხო მარ დაუწყებდა, კინო – ტელე სტუდიას ვეძებთ და სამშობიაროსთან ახლოს არისო.. (არ შეიძლება ანელის უსაზღვრო იუმორის გრძნობა არ ვახსენო, რომელიც მუშაობის პროცესს გვიხალისებდა და თამუნას უსაზღვრო ზრუნვა ყველაზე. დედა ტერეზას ვეძახდით:-)).. ერთ ორშაბათ დღეს, სკოლაში პირველადმისულები “ფიქრმა შეგვიპყრო” – რომ არ შეგვიშვან? უცებ მოვძებნეთ “გამოსავალი” – ვიტყვით, რომ მშობლები ვართ.. ამ დროს, თვალი მოგვჭრა წარწერამ – მშობლების დღეს პარასკევია.

dsc00804

“თურმე ასეც ხდება ხანდახან”

ბევრი რამე იყო და ალბათ ბევრი რამ იქნება.. სინქრონების “საძიებლად “გასულები, სრულიად ხელცარიელებიც შევხვედრილვართ ერთმანეთს..

dsc00801

რესპონდენტებთან სიარულისას ასეთებსაც გადავწყდომივართ:-)

შეხვედრის ადგილი კი უცვლელია, UშAID – ის აღჭურვილი რადიოლაბორატორია, ადგილი სადაც ყოველდღიურად მეტ დროს ვატარებთ, ვიდრე საკუთარ სახლში..

dsc00833

ყველაზე მძიმე დაბრკოლება, რაც წინ გვეღობებოდა, მაინც “ოპერატორის ფაქტორი” იყო.. ადამიანი, რომელიც იმაზეც ბრაზობს , დილით ადრე რატომ მიდიხარ, იმაზეც – საღამოს ყველაზე გვიან რატომ მიდიხარ, იმაზეც – ხმის ჩაწერის შენი დროEხომ არ არის (მერე ვახსენებთ, რომ – აი, დათოს სხვა რამეს ეუბნებოდი ან მაშინ ჩავალ თათიასთან და ვთხოვ.. – დუმილი და – ადი და ამოვალ.. სტუდიაში მისი გაბრაზებული სახისთვის თვალის მორიდების მცდელობა.. 5 საათზე კი ყველაზე მძიმე მომენტი იწყება – ვაიმე, მალე ამოვა, ვაიმე, ვერ ვასწრებთ, ჩქარა, ეს მაინც გავაკეთოთ.. 6-ის ნახ – ზე გამოგვეცხადება და – უნდა დავკეტო. – რატომ, ჯერ ხომ ჩვენი დროა.. – ააა, ზუსტად 6-ზე დავკეტო? კი ბატონო, 6 – ზე იყოს დაკეტილი. მერე რატომღაც 6 – ზე აღარ ამოვიდოდა და ამოგვაკითხავდა 7-ის 15წუთზე, ჩვენ კი ისევ კომპთან მჯდარს რომ დაგვინახავდა – რა არის, არც ნამუსი გაქვთ, არც სინდისი, 8 – ზე რომ ამოვიდე, მაინც აქ დამხვდებითო.. ჩვენ კი გულუბრყვილოდ გვიკვირდა, რატომ გონია ამ ადამიანს რომ ჩვენ დროს ბოლომდე არ გამოვიყენებთ? პრინციპში, ოპერატორს ვერაფერს დავაბრალებთ, რადგან დაცვა სთხოვს 6 –ზე გასაღებს, დაცვას კი მონიტორინგი.. საქმე სწორედ ის მონიტორინგის სამსახურია, რომელიც რატომღაც ვერ ხვდება, რომ ჟურნალისტიკა 6საათზე ვერ დამთავრდება და პირიქით, სწორედ მაგ დროს იწყება.. ამის გამო დაცვასთანაც გვიჩხუბია, რომელსაც ვერ უსწავლია ადამიანურად როგორ მოიქცეს და თვალებს გვიბრიალებს და ყვირის , თუმცა თვალების დაბრიალება ჩემი ენახა (ანელი და თამუნა მეუბნებიან, პირდაპირ “საქმეზე” ანუ ჩხუბზე გადადიხარო), არადა, ღმერთმანი, ასეთი არ ვყოფილვარ, ნერვები გამოფუჭდა აშკარად:-)

სიტყვა გამიგრძელდა, პოსტი კი არა, პოემა გამომდის.. ოთახებიდან გამოყრილები “მტრის” ბანაკთან ახლოს, დარბაზში ვიბუდებდით და ერთი – ორი საათი შემდეგ დღეებს და გადაცემებს ვგეგმავდით, მერე ლაპარაკსაც ”დაგვასეივებინებდნენ” და გვიშვებდნენ დარბაზიდანაც.. ხშირად გვინატრია – აის ამბავი რომ არ მომხდარიყო და დათო უნიდან არ წასულიყო, ისევ რომ ხელმძღვანელი ყოფილიყო (რამდენიც უნდა იძახონ, ხელმძღვანელი და დეკანი არ ყოფილა, სხვა იყოვო) ჩემთვისაც და ნებისმიერი სტუდენტისთვის სწორედ ის იყო ნამდვილი დეკანი და ხელმძღვანელი, ხოდა რას ვამბობდი, ისევ ის რომ ყოფილიყო , რას ვიბლატავებდით თქოოო. ვიბლატავებდით კარგი გაგებით, ალბათ მოგვიგვარებდა იმ საქმეს, რომ 6საათზე აღარ გამოვეყარეთ და ადამიანურად ვიმუშავებდით..

ეს დღე ამით არ მთავრდებოდა. შინ 9 – ზე, 10 -ზე შესულები იმ საქმის კეთებას ვიწყებდით, რასაც კომპი არ ჭირდებოდა – რაღაცების დაწერა, დალაგება და ა.შ. და სამეულიდან ერთადერთ კომპიუტერიანთან – თამუნასთან მესიჯები – აუ, თამო, ეს სიმღერა მომიძებნე და გადმომიწერე რაა და სხვა.. ამ პოსტით ისე გამომივიდა, თითქოს ჯგუფში მხოლოდ სამნი ვიყოთ.. უბრალოდ, ისე გამოვიდა, რომ მთელ დღეს სამონტაჟო ოთახებში სწორედ ჩვენ სამნი ვატარებთ ხოლმე და ამიტომ არ “შემომეხსენნენ”.. მთელი ჯგუფი ერთიანად ერთ მომენტში მახსენდება, როდესაც საცდელი გადაცემის დამთავრების წინა დღეს ანელიმ პრესკონფერენცია გამართა,.. პრესკონფერენციის მიზანი იყო, რომ ყველას კარგად გაეგო – რა ევალებოდათ.. ამ ყველაფრის შემდეგ კი ყველამ აკრიფეთ journalism.ge, იქ open რადიო და შეგვაფასეთ დამწყები ჟურნალისტები:-) შეაფასეთ ჩვენი ნამუშევარი, როგორც შემოქმედებითი, ისე ტექნიკური:-) ვინც ზუსტად 8 –ზე ვერ მიუსწრებთ, არაუშავს, გადაცემები არქივდება და მისი მოსმენა ყოველთვის შეგიძლიათ.. აქ თავისუფლებაა, ღია რადიო… პ.ს – სამწუხაროდ, ამ სემესტრში ძალიან ცოტა დრო დარჩა, სულ შვიდი გადაცემა გვიწევს, მაგრამ მე და ჩემი რამდენიმე ჯგუფელი მომავალ წელსაც ვაპირებთ “ღია რადიოსთან თანამშრომლობის გაგრძელებას, მგონი, ბატონი დათო უარს არ გვეტყვის , უბრალოდ მხრებს აიჩეჩავს და – “ძაან კაი, სექტა კი არ მაქვს, ღიაა რა”:-)

 
4 Comments

Posted by on მაისი 7, 2009 დუიმი ღია რადიო

 

რითი დავიწყო:-)

არ ვიცი წერა მეხერხება თუ არა, ის კი ვიცი, რომ წერა ლაპარაკზე უკეთ ნამდვილად მეხერხება.. ყოველთვის მიჭირდა ლაპარაკი (ახლა რა მიჭირს, ცოტა ხმა ამოვიღე), მაგრა ადრეეე, ადრე რა, სულ რამდენიმე თვის წინ..
ლაპარაკი ხო არ მიყვარდა ისე და არ მიყვარდა (არც მიყვარს) ტელეფონზე.. და გგონიათ, ოდენ რესპონდენტთან ან ვინმე “იიისეთთან”? არაა, ვთქვათ და ჩემს მობილურზე მირეკავდა დეიდაშვილი ან თუნდაც დედაჩემი, ეგრევე ჩემს დას ვაძლევდი – უპასუხე, რა უნდა მეთქი:-)
ამიტომაც, ყოველთვის მერჩევნა წერა, წერაში მესიჯებს ვგულისხმობ.. იქ უკეთ ვყალიბდებოდი და ჩემთვის მთლად “ზემაღალ” ადამიანებთანაც კი მესიჯობისას უფრო ვიხსნებოდი და უფრო “გულღია” ვხდებოდი..
ხო, ეს იქით იყოს..
გავხსენი ბლოგი..
არა, გახსნით ორი კვირის წინ გავხსენი, მაგრამ დასაწერად ვერ მოვიცალე, (თითქოს ახლა მცალია, გამწარებულ მონტაჟის პროცესში ვიყავი, რომ “დაპოსტვა” მომინდა:-)
ნუ, ბლოგი ადრეც მქონდა, იმ ნეტარ დროს, როს ინტერნეტმედიას გავდიოდი, მაგრამ ამ ბლოგზე ზუსტად ოთხი ჩანახატი იდო, ჩემი 20 ქულა ინტერნეტმედიაში.. ოღონდ, არა ახალი დაწერილები, რა თქმა უნდა.. რაღაც რეპორტაჟი და პორტრეტი მქონდა , რომელმაც “ახალი ამბების ჟურნალისტიკა” გამოიარა და ორიც “რაღაც სტატია”, რომლებიც შარშან “მარანის “ რედაქტორისთვის დავწერე..
სიტყვა გამირბის რა..
მოკლედ, ბლოგერობა მინდა:-)
არ ვიცი, რა გამომივა, მაგრამ შევეცდები:-)

ხო, გვანცამ კი დაპოსტა, მაგრამ “ღია რადიო ღია სივრცეში” მეც რომ არ ვახსენო არ შემიძლია:-)
სავარაუდოდ,  17აპრილს დავიწყებთ, მაგრამ ეს ვარაუდიც რომ ვარაუდათ მიმაჩნია, რა ვქნა?
რაღაც ძალიან ძნელი ყოფილა..  ნუ, ადვილი არც თავიდან მეგონა, ამიტომაც ყველა იდეისგან, რაც ძნელადგანსახორციელებლად მიმაჩნდა , (კი არ მეშინია, მაგრამ ფანტაზიორობა არ მინდა, რომ ააააი, მე ისეთ გადაცემას გავაკეთეეებ, იდეაში გავაკეთე, მაგრამ რეალში ამ ეტაპზე გამიჭირდებოდა ვიღაც “სტუდენტ ჟურნალისტს”:-) )  თავი შევიკავე და ხმა არ ამოვიღე (მართალია, მერე აღმოჩნდა, რომ ყველაზე “უიდეო” მე ვარ:-), მაგრამ მირჩევნია რასაც ნამდვილად გავაკეთებ, იმას შევეჭიდო:-)
ახლა განათლების საკითხს “ვაწვები”, ერთი “შიში მაქვს”, დათომ (პაიჭაძემ) გვითხრა – განათლებაში ძალიან ბევრი რამე ხდებაო, მაგრამ რესპონდენტები მეჩვენებიან  “მცირენი ამასა ქვეყანასა შინა”.

ახლა საცდელ გადაცემებს ვაკეთებთ და ისე არ მომწონს ეს ამბავი.. სად გვაქვს საცდელი გადაცემების კეთების ფუფუნება:-) განათლებაზე გრიფირებაზე ვაკეთებ და თემა, სიკო ჯანაშია და კიდევ ხუთი რესპონდენტი რომ არ მეთმობა?
ხუთშაბათ – პარასკევი დასვენებააო, ამ 10აპრილს რაღა დასვენება მოუნდათ არ მესმის რა.. მართლა თუ უქმე იყო, ვერ მოვასწრებთ და უცხოეთიდან დაბრუნებულ დათო მასწ – ს გავაბრაზებთ.. 🙂
თუმცა რაღა გაბრაზება, ორშაბათიდან მაუწყებლობა უნდა დავიწყოთ წესით და თავი გვექნება მოსაკლავი
წავედი ახლა, გავაგრძელო მონტაჟი:-)

 
5 Comments

Posted by on აპრილი 7, 2009 დუიმი მე:-), ღია რადიო